Het is ruim twee jaar geleden dat Jan onder het kopje columns & opinie het stuk “Rob Kemps Triggert Kroegbaas Real Roots Café” schreef. Gisteren kwam ik het, bij het “doorbladeren” van de site, weer tegen en dacht aan dat ene album dat mij een aantal jaren geleden zo trof dat ik het alleen nog maar afspeel via de koptelefoon als er niemand anders thuis is. Een album dat ik alleen met de kiezen op elkaar kan beluisteren. Eigenlijk is het een album dat valt onder de noemer: “Niet om aan te horen zo mooi”. Dat is een citaat van mijn vader toen hij een deel uit “Canto Ostinato” van Simeon ten Holt omschreef. Als een muziekstuk zo ingrijpt op je gevoel dan is er het gevaar dat andere fraaie stukken er flets bij afsteken. Een ander gevaar is dat je het zo vaak gaat beluisteren dat je het op enig moment hebt grijs gedraaid en daarmee kapot gemaakt.
De ervaring van onze kroegbaas is zo mooi omdat hij bij verrassing de song hoorde die destijds zo’n diepe indruk had gemaakt en na vijftig jaar weer maakte. Dan krijg je de herbeleving in je schoot geworpen. Met het betreffende album in je platenkast overkomt je die verrassing minder snel. Ik hoorde het voor het eerst op een moment dat er net twee vlak op elkaar volgende ingrijpende gebeurtenissen hadden plaatsgevonden en mijn gevoelsleven neigde naar een, voor mij niet onbekende, gemoedstoestand die ik het liefst omschrijf als melancholisch. Het album speel ik alleen af als de gebeurtenissen uit die tijd, en dat gebeurt af en toe, naar boven komen. Door een gesprek, door een verhaal, door een Deja Vu, zelfs door nieuwe muziek kan dat ineens gebeuren. Ik zet het album dan op om de gebeurtenissen van toen te herbeleven. Niet om te koesteren maar om alles zo te doorleven dat het samen met de muziek weliswaar een indringende maar toch ook een dierbare en mooie herinnering oplevert. Het album? “May” van het Deense “Broken Twin” uit 2014 en dan met name de song “No Darkness”.