Als een muzikant na tientallen jaren tot de kern van zijn muziek doordringt, springt er een vonkje naar mij over. Dat gebeurt dus ook bij het luisteren naar ‘Labor Of Love’ en wat blijkt: zijn vorige album ‘Naked Truth’ uit 2024 is uit hetzelfde pure hout gesneden.
Tinsley Ellis wordt in 1957 geboren in Atlanta. Hij groeit op in het zuiden van Florida. Zo’n jongen die geboren is met een talent dat alleen maar wakker geschud hoeft te worden. Dat gebeurt op zevenjarige leeftijd bij het zien van een optreden van de Beatles op tv. En dan een eerste gitaar, leren spelen, veel luisteren naar bands en muzikanten, van The Yardbirds tot BB King. De blues krijgt hem in de greep en Ellis vertrekt naar Atlanta. Daar gaat hij spelen in een elektrische bluesband en richt later de bluesrockband ‘The Heartfixers’ op. Vier albums later gaat Ellis solo en neemt in 1988 ‘Georgia Blue’ op. Als ik dat album beluister, slaat er geen vonkje over. Ellis is een begenadigd (blues)gitarist, maar afgezien van een paar redelijke bluesballads is het een nogal gemiddeld album.
Ellis dendert elektrisch voort met vaak breed uitgepakte songs op de grenzen van blues en bluesrock, met rhythm-and-blues- en jazzelementen. Achttien albums die ik lang niet allemaal heb beluisterd, maar die mij er wel van overtuigd hebben dat het akoestische werk van Ellis een muzikaal hoogtepunt is. Het lijkt een rustpunt van bezinning te zijn. Zowel ‘Naked Truth’ als ‘Labor Of Love’ bevatten louter eigen songs. ‘Hoodoo Woman’ klinkt met snel ritmisch gitaar- en mandolinespel, voetbeat en zijn rauwe stemgeluid, opzwepend als een hill-countrysong. ‘To A Hammer’ is een melodieuze song op akoestische gitaar. Ellis kruipt uit de rauwheid en zingt met de fijngevoeligheid van een blanke pit uit een ruwe bolster. De mandoline op ‘Sad Sad Song’ speelt een vrolijke noot in deze toch niet zo opgewekte song. Samen met handgeklap klinkt het als folkblues rond het kampvuur. Met een donker stampende drum en steelgitaar veroorzaakt Ellis een luchttrilling op ‘Sunnyland’. Zijn zang ruigt de song dusdanig op dat er een kalme, maar intense sfeer ontstaat. Zo anders is het gevoelige ‘Whole Wide World’. De rustige fingerpicking en de wat schorre zang maken inzichtelijk wat de wereld nodig heeft aan liefde. De gospel ‘I’d Rather Be Saved’ wordt begeleid door een weerkerend patroon op gitaar. Daardoor ontstaat een transachtige sfeer. ‘Lay My Burden Down’ is een fingerpicking-gespeelde gospel op akoestische gitaar. Ellis zingt heerlijk overtuigend met een breekbare ondertoon waarmee hij een gevoelige snaar raakt en met vertrouwen naar na de dood kijkt.
Tinsley Ellis laat met dit album horen dat hij de kern van de blues en haar levensverhalen bij de horens heeft. Persoonlijke onderwerpen en het laten spreken van emoties, zoals op ‘Fountain Of Love’, met een hoge, soulvolle stem. Fijn puur album om de blues mee te ondergaan.