Fijn zo’n puur album. Een album van een zanger/liedschrijver/gitarist/banjospeler, die de kunst van het gitaarspelen doorgewinterd fris op een album heeft gezet. Die de blues in verschillende toonaarden met een licht hese, maar warme stem zingt. Verder niets. Nou ja, niets, een oude microfoon en oude gitaren; Martin, National Resonator-gitaren, Lapstyle Regal. En ook een Vega-banjo en mondharmonica. Theo Sieben speelt alles zelf.
Theo Sieben (1965) groeit op in Asten (Brabant). Rock & Roll is wellicht zijn inspiratiebron, maar dat maak ik alleen op uit enkele publicaties. Schoolbandjes en gitaar leren spelen bij een klassieke gitaarleraar doen hem naar het Conservatorium van Maastricht gaan. Na het conservatorium komt traditionele muziek om de hoek kijken. In Amerika voegt hij het banjospel aan zijn kunde toe. Optreden dus met eigen songs en een band, maar later voornamelijk solo. In 2011 kwam zijn eerste album ‘Until Grass’ uit. Parallel aan zijn solocarrière maakt Sieben film- en theatermuziek en is hij actief als sessiemuzikant en bandlid bij onder meer Douwe Bob, Henny Vrienten, Bertolf en Ellen ten Damme. Een compilatiealbum van zijn veelzijdige filmmuziek komt uit in 2010. Er volgen meer albums waarin steeds iets meer de blues “oprukt” als logisch vervolg op meer folk- en countryblues georiënteerde muziek. Fijne albums overigens, waarin Siebe zich ook ontpopt als multi-instrumentalist.
‘Theodore’ is een door de jaren heen album waarop ik allerlei heerlijke snaren hoor in zowel traditionals als in eigen songs. Gedreven fingerpicking op ‘Blues For Aphrodite’, een instrumental waar John Fahey en Leo Kottke in doorklinken. Een meer folkblues-song is ‘Pallet On The Floor’. Zo’n lekkere droevige song, waar de pet voor rondgaat. ‘Ammary’ is gruiziger en kan zo op de planken van een podiumpje in een “langgeleden” café nabij Nashville gespeeld worden. Heel mooi, slow down fingerpickend, is ‘On A Ship Of Old Age’. Een melancholische song, die Sieben met een zo sfeervolle heesheid zingt dat je de song kunt interpreteren zoals je wilt. ‘The 7 Year Window’ is in tegenstelling tot ‘Come On In’ een lekkere langzame blues. De laatste is heerlijk fingerpicking midtempo gespeeld. Met veel variatie in toonhoogtes gezongen. Wat ik een hoogtepunt vind, is ‘I Took From Her What I Wanted’. De banjo langzaam, de mondharmonica melancholiek en een heel ijle klank, die hoog in de atmosfeer opduikt. Na deze song ontsnapt een kleine zucht uit de mond van de toehoorder. ‘Touching Gloves’, de tiende en laatste song, heeft een iets Britse folk-inslag. Daarmee laat Sieben horen dat elk continent zijn eigen blues heeft.
‘Theodore’ lijkt het album dat gemaakt moest worden. Het is als een kalme tijdreis om te laten horen dat muziek uit het hart van alle tijden is. Dat oude songs hand in hand gaan met nieuwe. Met zijn prachtige gitaarspel en zijn voor folk en blues geboetseerde stem is dit een album waar je niet veel woorden voor nodig hebt. Luisteren (muzikaal moreel verplicht) volstaat, maar de muzikant zou wat mij betreft veel meer in de zon mogen staan. Een mooie taak voor de platenzaken waar dit album regulier verkrijgbaar is. Downloaden kan op Bandcamp.