The New Earth Farmers is een duo gevormd door Nicole Storto en Paul Knowles. Onder de naam New American Farmers brachten ze de EP Into The Great Unknown vorig jaar uit. De peinzende verhalen over het jaar daarvoor steeg op een lande veilig in deze kroeg. Ze worden vergezeld door een solide begeleidingsband met onder meer Nigel Twist (The Alarm) op drums, James DePrato (Chuck Prophet) op leadgitaar en lapsteel en Kevin T. White (Chuck Prophet) op basgitaar.
Inmiddels hebben ze de bandnaam gewijzigd in The New Earth Farmers. The Good Ones Got Away is dus in feite hun debuutalbum onder de nieuwe naam. Knowles over de band naam wijziging: “We think we wanted a less nationalist sounding name, ‘American’ is a bit overused and a bit jingoistic in nature. We wanted something that’s more inclusive that had nothing to do with that frame of mind.”
De muziek op het album bevat een soort van moerassig zuidelijke blues-rock geworteld in de Bay Area. Klaar en gemaakt om een breed publiek te bereiken. Het gemoedelijk schuivende ritme voelt alsof het voor eeuwigheid is. Het duo staat bekend om hun excentrieke songteksten. De zeggingskracht daarvan roept een speciale west coast sfeertje op. Zeg maar zoiets als The Dream Syndicate meets Green On Red. Vocaal klinkt het allemaal dik in orde en bij vlagen ook uniek omdat het duo tijdens de uitvoering van liedjes meerdere keren van lead naar harmonielijnen wisselt. “We can double track the vocals in our lives shows with both of us singing the melody. It’s hard to tell who is doing what sometimes.” Zegt Knowles daarover.
De opener en eerste single Oh Mary pakt voorbeeldig uit. James DePrato loodst zijn gitaarsolo’s zorgvuldig door de nummers. In het vinger wijzende My Dog God bijvoorbeeld. Storto schuift aan in het refrein, terwijl DePrato gitaarsolo menig metal gitarist laat blozen. Knowles laat zijn autodidactisch aangeleerd pianospel in Judgement Day echt deugen. The New Earth Farmers moet je volgens mij ook live gaan zien. The Garden klinkt in ieder geval veel belovend en werd live opgenomen in de Great American Music Hall in San Francisco. De sprekende en vernietigende elektrische gitaarsolo’s van DePrato en Dave Zirbel zouden eigenlijk iedere fatsoenlijk functionerende muziekprogrammeur moeten kunnen overtuigen.