The Fugitives is een uit Canada afkomstige folkmuziekgroep, opgericht in 2005 in Vancouver. De songwriters van de vierkoppige groep zijn Brendan McLeod (ook gitaar, een enkele maal bas en zang) en Adrian Glynn (ook gitaar, balalaika, harmonica, bas en zang). Voor het prima vioolspel (en ook zang) tekent Carla Frey, Christopher Suen speelt banjo ( en hij zingt ook). Er is verdere steun op drums/percussie, bas, Hammondorgel (producer Tom Dobrzansky) en blazers (trompet, french horn, onder meer in de adembenemende afsluiter ‘Window Open’, waarin alle registers open gaan om een viertal minuten puur luistergenot te creëren).
Met de CD ‘The Fugitives’ is de zevende productie een feit. Dat alle vier groepsleden zingen is een meerwaarde, ze zingen al zo vaak samen dat er soms een Crosby, Stills and Nash gevoel ontstaat. Maar met name de groep Girlyman (actief van 2003 tot 2013 en momenteel bezig met een herstart, we wachten een resultaat af) komt in mijn gedachten als ik de samenzang hoor. Om de groep te classificeren is een uitdaging. Er werd ooit gezegd: slam, folk, hop en gesproken-woordcabaret. Voor mij is het vooral genieten van de heerlijke samenzang en de uitmuntende arrangementen (waaraan alle vier de leden meewerkten). De 11 songs volgen (onder meer) een soort route door het eigen mooie Canada, er is aandacht voor mooie plekken: de Shield (‘Wolf Road’, The Shield is een immens gebied met veel rotsen en meren dat bijna de helft van dat immense land bedekt), de Fraser Rivier (‘River Hymn’, klinkt als een leuk Iers liedje), Vancouver (‘Cafe Deux’, een nummer waar de spoken word kwalificatie wellicht vandaan komt) en een parkeerplaats in Saskatoon (‘Under the Ice’). De nieuwe CD met de bandnaam als titel is een fantastische CD, een genot voor het oor. Een echte Canadese verrassing, waar ze al vele jaren zonder de gigant Gordon Lightfoot moeten stellen.