Het duurde even, maar zeven jaar na hun laatste studioplaat Chains Are Broken heeft de Amerikaanse americanaband The Devil Makes Three een nieuw album gedropt. Voor wie alleen af gaat op de liner notes en daar Ted Hutt (onder meer Flogging Molly en Dropkick Murphys) ziet staan als producer verwacht wellicht opzwepende pretpunk gelijk de genoemde bands, maar Spirits is een verrassend ingetogen plaat. Ja, er staan uptempo nummers op, maar overall is het een aangename rustieke mix van folk, americana, met een vleug country. Waar op de vorige plaat de muzikale invloed van pret-folkpunkers Flogging Molly en Dropkick Murphys er nog wel eens doorheen sijpelde, is Spirits vooral rootsmuziek. Niet gek misschien gezien de thema’s als verdriet en sterfelijkheid die als een rode draad door het album lopen.
The Devil Makes Three komt uit Santa Cruz, Californië en is opgericht in 2001. De band bestaat Pete Bernhard (bas, gitaar, zang), MorganEve Swain (bas, achtergrondzang) en Cooper McBean (bas, gitaar, achtergrondzang). Oorspronkelijk maakte bassiste Lucia Turino ook deel uit van de band, maar ze stopte in 2019 en werd vervangen door MorganEve Swain. De band heeft meerdere studioalbums en live-albums uitgebracht. Spirits is hun nieuwste album met dertien nummers waar ook Stefan Amidon op drums een bijdrage aan levert. Frontman Pete Bernhard stelt dat de nummers beïnvloed zijn door de turbulente wereld waar we nu in leven. Tegelijkertijd benadrukt hij veerkracht.
Die turbulente wereld uit zich in ‘aardse’ teksten op de plaat over onder meer verdriet en sterfelijkheid, zoals in het up-tempo en voortjakkerende openingsnummer’ Lights on Me’ (When the light shines down, you see / And all the breath in this body leaves / This ain’t the last life I will lead / I’ll be free), of in het ingetogen country flavoured ‘Spirits’ (Too many spirits in this house now / Too many spirits in my head / Too many spirits in that bottle / All I do is speak with the dead). Over dat laatste nummer vertelde Pete Bernhard: “In vier jaar tijd, achter elkaar, verloor ik mijn moeder, broer en jeugdvriend aan ziekte, een auto-ongeluk en een hartaanval. Er waren zoveel herinneringen aan verloren familieleden en vrienden tegelijk. Dit lied eert hen en is een poging om in gesprek te blijven met de mensen die we verloren hebben. De geesten zijn met ons.”
Hoewel de toon van het nummer wellicht wat rauw of treurig overkomt, spreekt er ook een soort vertrouwen en veerkracht uit dat de hoofdpersoon in tijden van rouw toch de kracht heeft om zich te uiten over verdriet en rouw. Die veerkracht uit zich ook in het nummer’ Ghosts are Weak’ dat ondanks wat zware tekst een bijzondere vrolijkheid uitstraalt. Vooruit: vrolijkheid met een melancholisch randje. Die melancholie komt ook terug in het ‘kleine’ liedje ‘Hard Times’ over de struggles om iets van het leven te maken, ondanks tegenslagen, het opgewekt klinkende ‘The Devil Wins’ (Just barely made it, I hate to say it / But half the time I’m just hanging on) en het donkere ‘The Dark Gets the Best of You’ (They just want to see what it looks like / Whеn the dark gets the best of you).
De gave van Bernhard als songwriter is dat hij er op deze plaat in slaagt om de zwaardere thema’s kunstig te verpakken in ogenschijnlijke opgewekte nummers. Wie oppervlakkig luistert naar bijvoorbeeld ‘Divide and Conquer’ hoort een vrolijke meezinger, maar wie de lyrics er bij pakt leest er een aanklacht in tegen verdeeldheid (Divide and conquer; that’s the game, my friend / There ain’t nothin’ new under the sun). Of een ‘ode’ aan verdriet en omgaan met rouw in het ingetogen klinkende ‘Poison Well’ (Better open up the doors and the windows / Cause the pain it is coming through / Never hated nobody or loved nobody / The way I love and hate you). Spirits speelt op fenomenale wijze met thema’s als verdriet en sterfelijkheid. Niet moralistisch, maar door op een prachtige en luchtige wijze de muziek de aangrijpende teksten te laten verdichten. Een album dat je keer op keer draait en dat pas na vele draaibeurten zijn geheimen prijs geeft.