Achter het project “The Boy The Earth Sings To” gaat singer-songwriter en filmmaker Joshua Britt schuil. Het wonderlijke samengaan van de muziek van zijn ouders, vader een rocker en dirigent van een kerkelijk a-capellakoor en moeder een gospelzangeres, heeft het zaadje geplant voor zijn muzikale paden. Ook de bluegrass van Bill Monroe en de ontdekking van de mandoline doen een duit in het zakje. Hoe gaat je muziek dan uitpakken?
Joshua Britt groeit te midden van vier generaties familie op op het platteland van Kentucky. De oude, in songs uitgedragen, verhalen over oorlogen en armoede en het leven in de uitgestrekte natuur zijn een bron van inspiratie voor Britt. Hij reist naar Nashville en richt “The Farewell Drifters” op. In 2010 komt hun eerste album ‘Yellow Tag Mondays’ uit. Sterk leunend op bluegrass en harmonische zang. Op hun derde album zijn het rockinvloeden die hun muziek breder trekken. Na jaren toeren “roept” Kentucky hem terug en richt hij “The Orphan Brigade” op. Een muziek-film collectief waarin bluegrass, folk, rock en film een samenballing zijn van muzikale expansie en beeldende illustraties. Het album ‘Soundtrack To A Ghost Story’ uit 2015 is een fraai sfeervol album waarin traditie gevierd wordt. Er volgen nog twee niet te versmaden albums.
The Quiet Voice Of God’ is, na zijn debuut als soloartiest met ‘Starting Over A Storm’ uit 2019 weer een soloproject van Britt. Hij vertelt hierover: “Ik keer terug naar de geest die ik al generaties lang in mijn familie hoor zingen, en naar de oeroude tonen en het heilige gezoem van de ziel.” Dat familie belangrijk voor hem is, laat zich raden.
Als de eerste vervormde tonen opgepakt worden door de mandoline van Britt, is de sfeer gezet. Zijn milde, iets heese, middenhoge stem ademt met de toegepaste echo en een achtergrond van elektrische gitaar, bas en zang een zorgvuldig opgebouwde warme sfeer. ‘Burn The Daylight There’ is daarmee een mooie opener. Het stotterende begin van ‘Too Late Too Soon’ is een sterke opmaat naar het krachtige ritme van de song. Een plotseling opduikende distorsion-gitaar rafelt de song uit elkaar en zet kritische punten op de i van de tekst over gebeurtenissen waar je nog weleens over kunt nadenken. ‘Picture Frames’ heeft een fijn akoestisch ritme onder de zang en de kalm aangeslagen elektrische gitaar. Een terugblikkende song vol herinneringen.
“De wolf is dood, hij stierf in mijn armen”. Hoe sterk de natuurkrachten ook zijn ze delven een keer het onderspit, maar staan ook weer op. Veel instrumentale details omkleden ‘The Wolf Is Dead’. Een metaforische regen spoelt en gutst in slowmotion overdadig het gehoor binnen op ‘Rain Washes In’. Het voorbijgaan, is op deze song het melancholieke, vaak terugkerende, thema. Dus sluit Britt af met een gevoelig ‘Every Single Moment’, op zoek naar de betekenis van elk moment.
Joshua Britt vertelt dat hij Op ‘The Quiet Voice Of God’, de stille stem van God probeert te volgen in de wilde, prachtige, muzikale wildernis om een nieuw pad te bewandelen. Voor mij vallen niet alle stukjes daarvan op hun plaats. De muzikale wildernis komt mij te gaaf en te overdadig over. Veel popachtige elektronische klanken en effecten. Dat wil niet zeggen dat Britt geen geweldige muzikant is. Zijn gitaar, banjo- en mandolinespel zou ik heel graag in een veel eenvoudiger verband terugzien. De melodielijnen van zijn composities zouden dan veel “gewortelder” tot hun recht komen.