Al bijna vierenveertig jaar spelen ze in dezelfde samenstelling, brengen ze hun platen uit via hetzelfde label en maken ze muziek die uit duizenden herkenbaar is. Het is dan ook allesbehalve boud te beweren dat The Bats niet zo gevoelig zijn voor verandering. Maar maakt dat, Corner Coming Up, het elfde album van de Nieuw-Zeelandse indie-veteranen een overbodige herhalingsoefening? Allerminst, want hoewel The Bats weinig aan hun formule sleutelen, weten ze met de jaren hun muziek subtiel te verrijken en verdiepen.
Corner Coming Up klinkt als het werk van vier ouder wordende muzikanten die jeugdige ideeën en idealen blijven koesteren, maar inmiddels met milde melancholie naar zichzelf en de wereld om hen heen kijken. Albumopener The Gown is daarvan misschien al direct het meest duidelijke voorbeeld. Over een warm tapijt van synthesizers klinkt Robert Scotts stem brozer, wankeler en kwetsbaarder dan ooit. Een gitaar, haast bang de balans te verstoren, knispert er behoedzaam doorheen.
In het daaropvolgende Lucky Day lijkt het gelukkig mee te vallen met die breekbaarheid en valt alles op zijn plek. Het liedje sprankelt als een verfrissende voorjaarsbui, vooral dankzij de even verleidelijke als herkenbare tweede stem van gitariste Kaye Woodward die ook Scott’s zang vertrouwen lijkt te geven.
A Line to the Stars trekt de luisteraar vervolgens verder het vertrouwde Bats-territorium binnen. De ritmesectie begint te stuwen, de gitaren krijgen meer en meer de ruimte. Bovenal klinkt er groeiende overtuiging, alsof muzikanten die al zo lang met elkaar zijn verbonden toch even de tijd nodig hadden om te ontdekken dat de onderlinge magie nog altijd aanwezig is.
Vanaf dan passeert het ene na het andere onweerstaanbare oorwurm de revue. Gitaren rinkelen, zoemen en brommen, en de ritmes gaan van huppel naar draf naar galop. Nature’s Time laat de naald van puur plezier door de groeven dansen. Tegen het einde is daar Eyes Down een stemmige, door piano gedragen schets, waarna Loline als afsluiter een soort samenvatting geeft van wat The Bats zo bijzonder maakt.
Hoewel The Bats hun eigen muzikale universum trouw blijven, doen de elementen waarmee ze hun geluidspalet samenstellen enigszins aan R.E.M. denken: de melodieuze baspartijen, de open gitaarakkoorden, en vooral de tweede stem-koortjes (bij R.E.M. gezongen door Mike Mills). Waar de band in de jaren tachtig vooral opereerde in de schaduw van label- en genregenoten als The Chills en The Clean, geldt The Bats inmiddels als de échte éminence grise van de Flying Nun-sound. Met Corner Coming Up bevestigen ze die status, bescheiden maar wel duidelijk.
N.B. Corner Coming Up en het oudere werk van The Bats staat niet op Spotify. Over de reden daarvan is de band duidelijk: ‘We have taken The Bats music off Spotify. Daniel Ek is a dangerous fool. Do the research of where he invests his profits.’ (Flying Nun Records)