Komt allen tezamen bij Simon Joyner. Zijn muziek is echter verre van jubelend. Het tezamenkomen is een “feest” van herkenning, althans als lo-fi-randmuziek je kan bekoren, maar je hoeft niet een leven lang in de sferen van vroege underground, dramatische folk, slaperige droefheid, semi-akoestische muziek, uitspattende sinistere en bewust gemankeerde zang vertoefd te hebben om door Simon Joyner (in)gepakt te worden. Het leven heeft hem ingehaald met het verlies van zijn jonge zoon Owen. Zijn vorige album ‘Coyote Butterfly’ uit 2024 is daar een autobiografische weerspiegeling van. Luisteren en niets over zeggen.
Geboren in New Orleans in 1971, woont singer/songwriter en antiekhandelaar Joyner met vrouw en kinderen in Omaha (Nebraska). De schijnwerpers heeft hij niet vaak opgezocht, maar albums maken doet hij gepassioneerd. Vanaf 1991 zijn er achttien. Hoewel vrij uiteenlopend van gitaar/mondharmonica-folk tot stevige improvisaties, is de kern van zijn muziek de droefheid van het bestaan, reflectie, melancholie, klaagzang, Trump-afschuw en psychologische beschouwingen over onze soms bizarre gedragingen. Traag en overdacht, muzikaal de teksten in sfeer versterkend. Dat laatste is vaak zo raak dat de muziek en zijn aarzelende niet-zuivere zang, zonder de tekst letterlijk te beluisteren, als vanzelf spreekt.
Op ‘Tough Love’ is het genieten van minieme details, van indringende sferen en van de overwegingen die Joyner bezingt. Verdriet is hem niet vreemd. Verdriet hebben, hoe doe je dat? Hoe verhoud je je tot de ander, dichtbij of veraf, en wat zegt dat over jezelf? ‘Annelie’ begint als een stemming van instrumenten. Met een aarzelende, krassende mondharmonica glijdt de song over in een bedachtzame sfeer. De iets hogere zangnoten nauwelijks halend, de enkele toets, de zacht opduikende drietonige achtergrondzang, de twee geblazen tonen, ze dragen bij aan een wonderlijke en toch herkenbare gemoedstoestand. ‘Drowning Man’ lijkt in alles op waar een Americana-song aan zou moeten voldoen. Ook deze song begint met een verkenning van hoe de verschillende instrumenten zich met elkaar verhouden. Na een zeer langzaam uitgesproken “one, two, three, four” pakken de muzikanten hun gezamenlijkheid op. De zanglijn loopt op het randje van de muziek die opbolt als de tekst zich verheft. De song vraagt zich af of het wel zo verstandig is om zo in je eigen dromen op te gaan, dat je erin verdrinkt. Het leven van ‘Vagabond’, bezingen met al haar vragen is kalm melodieus, haar dagelijkse leven loopt met de dobro aan de zijkant mee. Met een psychedelisch randje is ‘In A Room Like This’ een beklemmende song. Je ziet je in de kamer waar niets is, niets kan en je niet uit kunt voor je, maar misschien wordt de roep om hulp wel gehoord door de enige die je kan helpen en dat ben jij. Het einde van het ‘Tough Love’-verhaal is de dertiende, twintig minuten durende (titel)song. Geproclameerd met een minimaal bespeelde akoestische gitaar en op de achtergrond dreigende drones en sounds. Kronkelig in wanhoop, gespannen berustend, vraagend zoekend in een te grote ruimte. De overleden zoon en de gebukte vader. De moeilijke kant van liefde.
Joyner heeft naar eigen zeggen minder tijd om muziek te maken binnen zijn habitat: zijn gezin. De kinderen groeien op en hij leeft het leven graag zo goed mogelijk samen op. De gewone man, de bijzondere muzikant, slaat de armen om zijn naasten. Hij voelt en biedt geborgenheid. Wat een album!
Vanaf 22 mei in de gerenommeerde muziekwinkels en op downloadsites. Preorder: Bandcamp (limited dubbelvinyl en CD)