Het lijzige nasale, het zagende, het ploppende, het oe oe oewen, het jengelen, de oldtimes-blues, bluegrass, country-folk, het versnellen, het vertellen, het samenzingen en een tijd die geweest is, dat is de eigenwijze muziek van Sad Daddy.
Sad Daddy is in 2010 ontstaan. Twee muzikanten, Brian Martin (gitaar-zang en blaasfratsen) en Melissa Carper (bas-zang), die met elkaar in conclaaf gingen over samen optreden. Carper speelt op straat met Joe Sundell (banjo-zang). Het trio is geboren en heeft een eerste (titelloos) album opgenomen. Rebecca Patek, (viool-zang) maakt zich een jaar later onmisbaar bij de optredens van de band. Het kwartet is geboren. Dat wil niet zeggen dat Sad Daddy het enige is waar de leden zich mee bezighouden. Om rijtjes te voorkomen: ze spelen allemaal ook in andere bands, solo en in andere samenstellingen onder andere namen. Ieder bandlid heeft eigen verhalen en een eigen inbreng. Aanvankelijk in afzonderlijke songs, maar later bij het derde album ‘Way Up In The Hills’ uit 2022, maken ze hun songs meer samen, blij dat ze na de grote breakdown weer samen kunnen spelen.
Verstandig om te openen met ‘Bootlegger’. Het zet de toon. Drank om je in je ellende te blijven rondwentelen lijkt een oplossing, maar je kunt er ook zat van worden. Ik bedoel maar. Een lekkere lijzige bluegrasssong. Lijzig is ook ‘Little Ozark Cabin’. Jaartje of negentig terug, koortje, lazy banjo en viool. De basnaar en een tuba-oprisping. Dromen over dat hutje in de Ozark Mountains, de rust en het kabbelende leven dat je er kunt leiden. ‘Milk and Bread’ zegt ons in toenemende snelheid hoe verstandig het is om ons op de toekomst voor te bereiden. Met een sjoewiediewapwapwap, sjoewiediewapwapwap, is de toon van ‘I’ll Come Running’ gezet. “Je hoeft maar te bellen en ik kom eraan”. Met een leuke wending in tempo en melodie is het een fris liedje om mee te zingen bij het kampvuur. De geknepen zang oogt bijna cabaretesk. Meerstemmigheid is in de meeste van de dertien songs in het oog springend. De zang van Sad Daddy is ronduit uitgesproken en een mooie brug naar luisterend en meedoend publiek, want daar komt deze verzameling songs het beste tot haar recht. Zo’n lekkere snelle bluegrass als ‘Bossman’ is het zien spelen waard. Een song in de vroegere arbeidersfolktraditie. Deels gesproken en met humor gebracht. Ik zie de act voor me. Dan is ‘Break Into Your House’ van een ander, in dit geval ‘murderballad-orde’. Mooi met banjo, bas, viool en solo gezongen door Carper. De gospel ‘Down In A Hole’ is verrassend fraai en overtuigend. Door een minimale percussiebegeleiding komen de zang en de backingvocals mooi tot hun recht. Een kleine verrassing is dat de banjo en de viool in het midden even hun opwachting maken. Met een stroom aan woedende en spottende uitlatingen laat Sad Daddy in ‘Kerosene Dream’ horen hoe Amerika op z’n kop staat. Bijtend gezongen is het een sterke folk-bluessong.
Sad Daddy is een mix van vier muzikanten die elkaar hebben gevonden in de overeenkomsten van hun verschillende muzikale uitingen. De basis is hartstikke Amerikaans en daar voelen ze zich muzikaal helemaal thuis. Een leuk album met een paar pakkende uitschieters.