Met zijn tweede album Functioning Dysfunctionals bevestigt de Canadese singer-songwriter Ryan Wayne dat zijn debuut geen toevalstreffer was. Wederom duikt hij diep in zijn eigen geest én die van zijn medemens, wat een rijkgeschakeerde plaat oplevert die de kwaliteit van zijn eerste werk minstens evenaart. Wayne, ooit actief bij The Warped 45s en neef van Dave McEathron, keerde pas recent terug naar de muziek na twee beroertes in 2022. Zijn revalidatie leidde tot het verrassend sterke Crow Amongst The Sparrows. Nauwelijks een half jaar later begon hij met het uitbrengen van singles, die nu – samen met één nieuw nummer – het fundament vormen van dit tweede album.
Een echt verrassingsalbum is Functioning Dysfunctionals dus niet: zes van de zeven tracks waren al eerder te horen. Toch vormt de verzameling een opvallend coherente plaat. De stijl is breed – van dromerige indiefolk tot robuuste poprock – maar de toon blijft persoonlijk en introspectief. De titeltrack opent sfeervol, met een vleug Flaming Lips en een tekst die balanceert tussen relationeel en existentieel. Hoogtepunten zijn onder meer het krachtige Ready For Love, dat van folky oorwurm uitgroeit tot Beach Boys-achtige rocksong, en het melancholische Between These Walls, de enige “nieuwe” track, die hoop en berusting fraai laat samenkomen.
Ook tekstueel blijft Wayne overtuigen. No Easy Way Out verhaalt over een soldaat in de loopgraven, Grand Illusions is gebaseerd op een oude liefdesbrief uit een tweedehandsboek, en het slotnummer Love’s Lost Languages schildert pijnlijk mooi een relatie op het randje van de afgrond. De productie is rijker dan op zijn debuut, met meer gastmuzikanten en een voller geluid. Toch blijft de kern overeind: Ryan Wayne zoekt geen hits, maar betekenis. Hij beweegt zich moeiteloos tussen genres, zonder zich ergens écht te nestelen – en juist dat maakt hem interessant. Of dit nu Americana, psychedelische folk of iets daartussenin is? Moeilijk te zeggen. Misschien is Ryan Wayne inmiddels een genre op zich. Wat wél vaststaat: Functioning Dysfunctionals is meer dan alleen een waardig vervolg – het is een volwassen, gelaagde plaat van een artiest die zijn plek hervonden heeft.