Nadat Sarah Shook & the Disarmers ermee stopte en zangeres Sarah als non-binair persoon verderging onder de naam River Shook, leek aanvankelijk ook muzikaal een nieuwe koers ingezet. Onder de naam Mightmare verkenden zij op het album Cruel Liars de indierock, waarbij elektronica de plaats innam van rockende gitaren. Op River Shook, de eerste plaat die onder haar eigen naam verschijnt, keren echter de vertrouwde Disarmers-ingrediënten terug. De mengverhouding is echter wel veranderd: meer country en twang, minder rock en punk.
Boven alles is dit een album waarin zij zichzelf verkent, niet retrospectief, maar vooral gepositioneerd in het heden. Al in het openingsnummer zingt Shook: ‘So today I am cutting all ties with my past’. Het nummer gaat over een scheiding, maar Free at last klinkt tegelijk als een breder statement over het eigen leven.
Shook groeide op in een diepreligieus en aartsconservatief gezin, waarin vrijwel alles wat vreugde kon geven in een jong leven verboden was. Als jongvolwassene schudde hen die veren van zich af, trouwde en kreeg al op jonge leeftijd een kind, en verloor zichzelf daarna in de rock ’n’ roll, inclusief de uitwassen die daarbij horen, in hun geval vooral het excessieve drinken. ‘A big part of drinking for me was trying to get away from myself, not understanding my sensory disorders’, vertelde hen enkele jaren geleden aan The New York Times.
Op River Shook lijkt ze zichzelf te hebben gevonden en, belangrijker nog, te hebben geaccepteerd. Shook nam de plaat thuis op met levenspartner en voormalig Disarmers-gitarist Blake Tallent. Dat levert vooral een beheerste plaat op: een album dat met meer precisie en gevoel voor detail is gemaakt dan de Disarmers-platen. Daarmee verdwijnt onvermijdelijk iets van de cowpunk-opwinding die vooral de vroege platen van die band kenmerkte (en die live nog sterker overkwam, zoals enkele jaren geleden op Take Root te horen was).
Shooks stem moest het nooit hebben van dynamiek of een groot bereik. Op deze plaat klinkt hen uitgesproken loom en rokerig; op sommige momenten lijkt hen zelfs net achter de muziek aan te zingen. Ook Tallent vliegt zelden uit de bocht zoals hij dat bij The Disarmers nog wel eens deed. De spaarzame momenten waarop hij zich wel even laat gaan voelen daardoor extra stekelig. Door dat doseren komt de kwetsbaarheid sterker naar voren. Waar Shook die op de Disarmers-platen nog leek te verstoppen achter stoere rock ’n’ roll-poses, staan ze hier vol in het licht.
River Shook is in de basis een klassiek countryrockalbum. De plaat stijgt boven de middelmaat uit dankzij Shooks talent om liedjes te schrijven die intiem klinken en tegelijk raken aan universele, herkenbare gevoelens. Niet alle teksten lijken autobiografisch, maar dit is wel de meest persoonlijke plaat die zij tot nu toe hebben gemaakt. Dat is het meest duidelijk in de albumafsluiter Loving me is like rolling a big old rock. Daar wenst Shook weliswaar eerst nog dat haar ouders trots op haar waren geweest, maar is ze uiteindelijk vooral blij met de liefde die ze nu ervaart: ‘He’s my needle in the hay, I love my baby and he loves me’. Dat mag pathetisch klinken, maar na een leven waarin ze zoveel heeft moeten bevechten, klinkt die dankbaarheid vooral oprecht. River Shook klinkt daardoor als een definitief statement van iemand die zichzelf heeft gevonden, als muzikant, maar vooral als mens.