“Ik voel me een beetje bedrogen”, zegt Marcel Hulst, singer/songwriter/gitarist alias ‘Mountaineer’, over zijn inspiratiebron: Amerika. “Het land is totaal kapot”. Zo kan een ideaalbeeld, dat je wellicht voor een deel zelf hebt gecreëerd, door gekozen despotisme uit elkaar spatten. Toch houdt Marcel Hulst zich vast aan het idee waarmee hij is opgegroeid: dat Amerika zo veerkrachtig is dat het er altijd weer bovenop komt.”.
Marcel Hulst is een in Amsterdam wonende Hoogevener. Niet scheutig met publicaties over zijn (muzikale) achtergrond, maar met zijn in 2011 opgerichte band ‘Maggie Brown’ maakt hij in 2014 het gelijknamige album. Bepaald geen “beginnende bandjesmuziek”, maar doordacht gecomponeerde gitaarpopsongs die op een aantal midtemposongs na een kalme muzikale passie tentoonspreiden. Fraai aansluitend bij zijn zachte, helderwarme stem. In 2017 komt de band met ‘Another Place’. Je hoort een kleine melodieuze verschuiving ten opzichte van het eerste album. Een verdere, en in mijn ogen gerijptere, uitwerking van de songs. Ik voel er een zekere spannende mildheid in naar voren komen. Mijn commentaar na beluistering: “Ah, wat mooi”.
Hulst maakte als Mountaineer in 2015 zijn eerste soloalbum. Het fraaie ‘1974’ is een absoluut boeiende ervaring. Met de akoestische gitaar in de hoofdrol een licht psychedelisch album maken is een kunststukje dat ik tot nu toe slechts ben tegengekomen in een aantal melodieuze songs van Sufjan Stevens. In 2022 volgt het verder uitgebouwde album ‘Lewis & Clark’. Het geluid uit Amerika heeft onmiskenbaar meer aandacht gekregen. Gedurfd, zou je kunnen zeggen, maar met zo’n sterk talent voor compositie en zo’n gevoel voor “het land aan de andere kant van de oceaan” is het een heel sterk en, in al haar kalmte, spannend album.
‘Country Dragon’ is de traan op het werk van Marcel Hulst. Een zeer subtiele traan, zoals de melancholieke roep van een bosuil op de titelsong. De song gaat over in ‘Queen-Size Life’. Met gevoelig blaaswerk, een enkele toets en achtergrondstemmen, een indrukwekkende song met akoestische gitaar. Theatraal ingetogen als de diepe bas, het slagwerk en de synth voor een sferische spanning zorgen. ‘The Mercenary’ is zo gezongen en geïnstrumenteerd dat je diep onder de indruk achterblijft in je luisterzetel. Dat gevoel blijft, soms met een geruststellende melodie zoals op ‘Fall Out Of Bed’, maar als ‘Not To Wake Up The Mountain’ met een spanningsvol onderaards geluid begint, ga ik toch even verzitten om, ondanks de vloeiende Americanaklanken, steeds even door elkaar geschud te worden. Ach, ga het gewoon luisteren en laat je meenemen door het aanzwellende geluid, waarbij je niet in slaap kunt vallen, maar wel wakker kunt worden. De wonderlijke warmte in de kalme stem van Hulst laat zich zo mooi omlijsten door die net naast het paadje lopende arrangementen dat de songs, die ogenschijnlijk in elkaars verlengde liggen, toch net een ander aangrijpingspunt van je gehoor pakken. En ja, het album is niet heel opgewekt. De dreiging van het despotisme, van de man die achteruitpraat en van uiteengespatte dromen, is niet gering.
Maar wat een fraai luisteralbum is dit. Op een dag als deze weten we: dit is niet het einde, teruggaan naar het begin is juist een nieuwe start. Ik ben zo vrij dat uit de elfde en laatste song; ‘On A Day Like This’, te distilleren. In 24-bit op Bandcamp te downloaden. Online en in de betere muziekwinkels op lp verkrijgbaar.