Het album is al even geleden aangekondigd door het label Tompkins Square Records. De hoes ziet eruit als minstens begin jaren ’70 met een UK-uitstraling. De titel sluit ook naadloos aan bij die tijd. Dat alles bij elkaar levert (bij mij) maar één conclusie op: dit is een heruitgave van een jammerlijk en reeds lang geleden overleden singer/songwriter-gitarist. Tot ik zag: 2026! Tompkins Square Records is een fantastisch label met prachtige (her)uitgaven van albums waar de gitaar (vaak de akoestische) een grote rol speelt. Gelukkig halen zij ook nieuwe artiesten binnen en bereiken daarmee een publiek dat zijn wortels heeft in blues-, jazz-, folk-, oldschool- en experimentele buitenbeentjes.
Maisy Owen woont vanaf haar geboorte in Nashville. Haar vader is country-rocker songwriter Gwil Owen. Twee niet te negeren factoren waardoor je ook aan de muziek gaat. Op haar negende gaat ze altviool spelen. De gitaar volgt met fingerpicking als speerpunt. En dan komt het: Nick Drake en Bert Jansch zijn haar overzeese inspiratiebronnen. Uit haar geboorteland zijn het David Olney en de band Mazzy Star. Lang schudden en dan heb je een album? Nee, zo ligt het niet.
Maisy beschikt over een zachte, hoge, iets omfloerste en licht melancholische stem. Haar gitaarspel is in de akkoorden op een klassieke ondersteunende singersongwriterleest geschoeid. Als ze fingerpickt, speelt haar spel een duidelijker rol in de sfeer van de songs. Songs die er altijd al zijn geweest, maar die als nieuw klinken in hun trage bijzonderheid. Melancholisch met een opgeheven hoofd omdat ze zeer overtuigend zijn. De openingssong ‘My Youth Is All For You’ klinkt authentiek als een song die haar armen uitstrekt naar een herkenbaar verleden en de wens om in de toekomst nog pure songs te maken. Het kalme gitaarspel en de viool zorgen voor een folksfeer die de iets beladen tekst naar een traditie trekt. Het daaropvolgende ‘Letters’ heeft een prachtige UK-sfeer, maar is toch ook net naast het lijntje wat ervoor zorgt dat er een aangename ruimte is voor spanning. Met een rocktintje, een zeer sterke melodie, fijne elektrische gitaar en krachtige vioolstreken is de titelsong geen vreemde eend, maar een song die door de stem van Owen dromerig doorkruist wordt. ‘The Rest Of Me’ is met fingerpicking en gestreken bas een juweeltje. De verhalende melodie is van een zodanige vasthoudendheid dat je aan de song gekluisterd zit te luisteren. Slepend is ‘On My Way Down’ een kleine uithaal naar boven en is een fraaie tegenhanger van de weg naar beneden. Heel even denk ik ‘I Can Be Just Like You’ te herkennen, maar nee, de melodie loopt aangenaam weg van de herkenning. Een frele, ijlgetokkelde song. ‘God Fear’ heeft met gestreken bas en spaarzaam bekkenwerk een aangename spanning. De twee tempowisselingen en de inval van de viool maken dat de song naar een heerlijke apotheose toewerkt. Zou het? Zou alles op dezelfde manier eindigen? ‘It All Ends The Same’ is een prachtig donker lied met naast hoge zachte piano-aanslagen een diepe grom van de bas. Een gespannen meditatie.
Acht onderscheiden songs die niet voor elkaar onderdoen. Is Maisy Owen bezig met het doorbreken van elkaar opvolgende muzikanten in de nashvillese muziekscene? Ik denk (en hoop) dat dat niet een doel op zich is, maar dat ze zo oprecht muziek blijft maken als op dit debuutalbum. Iemand omschreef: “muziek met een ingetogen melancholische kracht”. Ik kan het niet mooier zeggen.