Zoon van de Ozarks, zo staat hij plaatselijk bekend. Liedjes als het dagelijkse leven zelf, gebracht met een intentie die je juist uit het dagelijkse wegtrekken. Voor ons nostalgie over een leven dat we nooit aan den lijve hebben ondervonden, maar heel invoelbaar is. Het zegt alles over de kracht van Lyal Strickland’s songs.
Lyal Strickland is een veertigjarige Amerikaanse Singer-songwriter-farmer uit de Ozarks, het prachtige heuvel/berggebied waarvan het grootste deel in het noorden van Arkansas en het zuiden van Missouri ligt. Lyal is verweven met “zijn” land. Hij boert in Buffalo op de farm die hij van zijn grootvader heeft geërfd. Als veertienjarige treedt hij al op en schrijft hij songs. Nog een beetje te klein om alleen op pad te gaan brengt zijn moeder hem naar zijn optredens.
Americana met alle denkbare rootsinvloeden, daar gaat Lyal mee op pad. Steeds vaker en steeds langer. De kleine en middelgrote podia kennen zijn voetstappen en zoals de Amerikaanse muziek traditie bijna voorschrijft, raakt hij verstrikt in wat er van hem verlangd wordt en wat hij zelf wil. Als zijn vader sterft, zijn relatie stukloopt en zijn hond overlijdt, keert hij terug naar de boerderij en stopt met songs schrijven. Het is 2016 en in de loop van de daaropvolgende jaren vindt hij met vallen en opstaan en een nieuwe liefde met wie hij twee dochters krijgt, in 2024 weer zijn vorm in het maken van oprechte songs. Dat is zijn drijfveer, het moet echt zijn. Een mooie uitspraak: “Ik heb er een enorme hekel aan als mensen met zachte handen zingen over werken in de kolenmijnen. Dan denk ik: Hou op zeg, je kunt nog geen zak zout tillen voor de waterontharder”
Zes songs, zowel nieuwe als ‘oude’ hoogtepunten. Live gebracht in het Gillioz theater in Springfield. Een kleinschalige sessie met zo’n dertig toehoorders. De raspende volle stem van Lyal, zijn rijke akoestische gitaarspel en het open elektrische gitaarspel van Thaddaeus Morton omarmen het publiek krachtig en overtuigend. ‘O Arkansas’ is een heerlijk deinende fingerpicking, een mee resonerende elektrische gitaar die af en toe een uitstapje maakt en een fijne vertelmelodie. ‘The Hotel Maid’ bezingt een moeilijke tijd waarin hij in de belastingschulden komt. Het bestaan van de boerderij wankelt. Hij maakt ruzie en zijn meisje, maar buffelen als kamermeisje. Geen oplossing, maar wel een song over hoe je je tot dit soort problemen kan verhouden. Kalm gespeeld en intens gezongen. De ruimte die nodig is om te blijven ademhalen wordt door de elektrische gitaar ingevuld. ‘Some People Change’, een folksong eindigend met mondharmonica, maar de elektrische gitaar speelt afwisselend een vette, tokkelende en melodieuze rol in deze song over de mens, zijn vaste patronen, maar ook de gebeurtenissen die hem vormen en kan veranderen.
Van mij mag Lyal Strickland het houden bij zijn duo. De drie steengoede albums van voor 2017 zijn gevulder, maar dat is in mijn ogen absoluut geen must. We gaan het horen volgend jaar als er een studioalbum uit komt van deze boer die niet zonder zijn muziek kan en inmiddels evenwicht heeft gevonden tussen de boerderij, zijn gezin en de vrijheid van het troubadour zijn. Een lust voor het oor.