Kort geleden zag ik in de prachtige muziek-documentaire ‘Tot de laatste snik’ Michel van Dijk zeggen dat op zijn leeftijd (71) de muziek niet meer zo nodig hoefde, maar als hij bij zijn kompaan Ferdinand Bakker (ook 71) op bezoek was en hem werd een nieuwe compositie voorgespeeld dan begon er toch iets te kriebelen en kwam alle goede zin en creativiteit weer naar boven. Dank je, Ferdinand dat je dit elke keer weer lukt want als duo maken jullie echt de mooiste muziek. Allereerst natuurlijk voor jullie zelf en gelukkig ook voor een steeds groter wordende schare fans. Beide heren kennen we als leden van de roemruchte Nederlandse prog-rock formatie Alquin uit Delft die vooral furore maakte in de zeventiger jaren.
Na een band-reünie in 1995 en 2003 kwamen beide heren in 2012 overeen om muziek te gaan maken die hun beiden aantrok en te vertolken op hun eigen wijze: de blues volgens Bakker en van Dijk dus. Niet alleen blues, ook R&B, Americana en roots komen voorbij op een zeer prettige, soepele muzikale manier. In 2020 recenseerde ik hun vierde album Let It Rain On Me en schreef dat Michel en Ferdinand toen de zeventig al gepasseerd waren maar dat het niet te horen was. Inmiddels zijn we allemaal een jaartje ouder geworden maar daar is niets van te horen; ik vind zelfs dat ze nog beter geworden zijn! Deze No5 heeft diezelfde jazzy sfeer, is relaxed en gevarieerd op een manier dat het lijkt alsof het één lang nummer is zonder dat het ook maar één seconde verveelt. Elk nummer is anders dan het vorige maar lijkt wel een echo te zijn van de eerdere songs die je hoorde. In de pers tekst wordt terecht over ‘filmische landschappen’ gesproken. De flexibele, karakteristieke stem van Michel samen met het fraaie spel van Ferdinand zorgen in de elf nummers voor een harmonie en chemie die ik maar zelden hoor. Voor mij een top album dat altijd in de buurt van mijn draaitafel te vinden is. (Walk In The Park Records, distributie Concerto Records)