Wie bij de naam Lenny Kaye onmiddellijk denkt aan Patti Smith en de legendarische Nuggets-compilatie uit 1972, verwacht wellicht een stevige portie ongepolijste garagerock. Maar op Goin’ Local, zijn eerste volwaardige soloalbum, laat de inmiddels 79-jarige gitarist vooral een andere kant van zichzelf horen.
Twaalf nummers waarin herinneringen, vriendschap, liefde en het verstrijken van de tijd centraal staan. Muzikaal beweegt Kaye zich voornamelijk tussen folkrock, Americana en ingetogen rootsrock. De rauwe titeltrack herinnert nog aan zijn New Yorkse rockverleden, maar verder overheerst een opvallend warme, soms bijna huiselijke sfeer.
Kaye is bepaald geen grote zanger. Zijn wat breekbare, bijna pratende voordracht heeft echter iets ontwapenends en past uitstekend bij zijn persoonlijke teksten. Daarbij kan hij rekenen op een uitstekende muzikale entourage, met onder anderen Tony Shanahan, jazzpianist Matthew Shipp en violist Tim Carbone.
Het fraaie Let’s Make A Memory ademt nostalgie, terwijl The Things You Leave Behind op treffende wijze reflecteert op wat een mensenleven uiteindelijk nalaat. Ook Solstice, waarvoor Patti Smith meeschreef, behoort tot de sterkere momenten. In Pennsylvania Girls klinkt Kaye bijna aandoenlijk verliefd op zijn nieuwe leefomgeving.
Toch is niet alles even overtuigend. Sommige melodieën zijn nogal voorspelbaar en tekstueel kiest Kaye af en toe voor de gemakkelijkste weg. De sobere arrangementen kunnen dat niet altijd verhullen.
Maar misschien schuilt juist in die eenvoud de aantrekkingskracht van Goin’ Local. Geen revolutionair album en zeker geen terugkeer naar de opstandige rock-‘n-roll van weleer, maar een sympathieke, persoonlijke verzameling liedjes van een muzikant die na ruim een halve eeuw eindelijk zelf het middelpunt durft te zijn. (Yep Roc Records)