Voor wie de nieuwe plaat van Laurence Jones voor het eerst draait, zal misschien even (positief) verbaasd zijn over het geluid dat uit de boxen komt. Geen snoeiharde bluesrock à la Walter Trout zoals de Engelse bluesgitarist doorgaans uit zijn instrument tovert. Wel een ander soort vuurwerk: dat van de akoestische Deltablues. Op On My Own koppelt Jones gloedvolle fingerpicking aan wellicht zijn meest persoonlijke teksten tot nu toe.
Laurence Jones (1992, Liverpool) bracht in 2012 zijn debuutplaat Thunder in the Sky uit, tourde onder meer met Royal Southern Brotherhood, Walter Trout en Johnny Winter, tekende bij Ruf Records, releasete verschillende albums, won meerdere British Blues Awards en bracht in 2025 voor Record Store Day een 12-inch vinyl uit met ‘Bad Penny’ en ‘Follow Me’ als tribute aan Rory Gallagher. On My Own is de opvolger van de stevig bluesrockende plaat Bad Luck & the Blues uit 2023 op zijn eigen, recent opgerichte label Ron Records.
Was zijn vorige release nog stevige bluesrock; op zijn nieuwste plaat neemt Jones flink wat gas terug. Resultaat? Een ingehouden, akoestisch en dieppersoonlijk album waarin hij behoorlijk dipt in de Deltablues met heerlijke traditionele blues rechtstreeks uit de ‘swamps’. Die andere aanpak is gedeeltelijk gedwongen: Jones lijdt al jaren aan de ziekte van Crohn en dat heeft zijn impact op de energie die hij in zijn spel en touren kan leggen. On My Own is dus deels ingegeven door zijn ziekte en dat resulteert in een intieme plaat waarin Jones aantoont dat hij niet alleen excelleert op een elektrische gitaar, maar ook zeer behoorlijk bedreven is op de akoestische variant.
Op het voortjakkerende ‘Change My Ways’ refereert hij aan zijn situatie op dit moment (lyrics uit de tekst: Cause there’s nothing I can do / There’s nothing I can say / I’m gonna change my ways). Het heerlijk in open stemming gespeelde ‘One Life’ (You only get one life / You wanna make it right) dipt al direct diep in de vooroorlogse blues, terwijl we in ‘Life I Made’ echoos horen van Muddy Waters en in het bijna ‘kale’ nummer ‘Middle of the Night’ John Lee Hooker voorbij horen komen als invloed, evenals in ‘I Gave My Life to You’. ‘Ain’t Coming Back No More’ klinkt bezeten en vliegt net niet uit de bocht en ‘I’m Giving Up’ is bijzonder aangename countryblues.
On My Own is een briljante plaat van een artiest die – noodgedwongen – wat stappen terug moet doen, maar daardoor juist zijn klasse nóg meer in de spotlight zet.