Met Triptyque de La Ratte zet het Nederlandse trio La Ratte een stap voorwaarts. De band rond zanger/gitarist Harm van Essen, drummer Jochem Jorissen en bassist Nikolas Karolewicz bewijst dat blues anno nu nog altijd springlevend kan klinken – fris, rauw en met een eigen karakter. Hun tweede album telt zestien tracks die diepgeworteld zijn in de Texas blues en het Hill Country-geluid uit Mississippi, maar dit alles met eigentijdse energie die het genre vernieuwt zonder zijn ziel te verliezen.
Vanaf opener Ain’t No Fun is duidelijk: La Ratte speelt met vuur. Gruizige gitaren, slepende grooves en Van Essen’s doorleefde zang trekken de luisteraar direct het album in. Ragtime Punk toont de speelsheid van het trio, terwijl My Poor Heart en Come On In juist die tranceachtige, bezwerende kant laten horen die de band onderscheidt.
Met bijdragen van Greg Izor (harmonica), Lodewijk Reijs (baritonsaxofoon), Raymond Nijenhuis en Steven van der Nat krijgt Triptyque extra kleur zonder de natuurlijke balans te verliezen. Vooral Walking at Night, geschreven met Van der Nat, ademt sfeer en verbeelding: nachtelijke melancholie in klank gevangen.
Niet alles is perfect – de zang van Van Essen had hier en daar iets prominenter in de mix mogen staan, vooral bij de meer ingetogen nummers zoals Nice Guy. Maar dat doet weinig af aan de zeggingskracht van het geheel.
Triptyque de La Ratte ademt authenticiteit en gedrevenheid. De band zoekt niet naar gladheid, maar naar echtheid – en vindt die in rauwe riffs, bezielde grooves en een compromisloze attitude. Een album dat laat horen hoe vitaal de Nederlandse blues nog steeds is.
En ergens, tussen die gruizige noten en warme rootsklanken, klinkt ook een echo van Ton Kok – diens liefde voor eerlijke muziek had La Ratte ongetwijfeld geraakt.