Over Jim Wurster schreef ik al eerder, voor het eerst in 2014, bij gelegenheid van zijn dertiende soloproject Raw. Op internet is nog altijd weinig informatie over hem te vinden. Er is een website met wat knoppen, maar de verwijzingen werken niet — of dat nu aan mijn onkunde ligt of niet, laat ik in het midden.
In 2023 verscheen er een extreem kort EP’tje van slechts drie nummers en iets meer dan tien minuten muziek. Destijds noteerde ik: “Voor dit zeer korte EP’tje van slechts 10 minuten en 37 seconden heeft hij een drietal echt prima songs geschreven en een trio begeleiders opgeroepen. Leuke muziek, prima Americana, luistert aangenaam weg en heeft voldoende pit om ook anderen te behagen dan de hardcore Americana-fans.”
Naast zijn eigen werk was Wurster overigens ook verantwoordelijk voor de indrukwekkende 3CD-uitgave van de songs van Eric Andersen (2020) — een bijzonder project waaraan vele artiesten meewerkten, onder wie Bob Dylan.
Nu is er eindelijk weer een volwaardig album: twaalf songs, waarvan negen eigen composities (één schreef hij samen met Omine Eager, die ook meezingt op het door viool gedragen en gevoelige Sweet Melancholy). Op een paar rockers na — waaronder Rave On, uiteraard de hit van de te vroeg overleden held uit Lubbock, Texas, Buddy Holly — leunt de plaat vooral op country en folk.
De opener Tried and True is een heerlijk countrydeuntje, en de titeltrack biedt hetzelfde plezier in een steviger jasje. De afsluiter Wash Me in the River klinkt als een popachtig folknummer. The Sun is Always Blue is een midtempo countryballad met de vertrouwde instrumentatie, waarin Jim schittert met zijn licht onvaste maar karaktervolle stem. De midtempo rocker High Rolling Holy Roller roept herinneringen op aan de betreurde David Olney, terwijl Lonesome Town doet denken aan een vijftigerjaren-Everly Brothers-deuntje.
Multi-instrumentalist en producer Bob Wios (pedal steel, gitaren, bas, banjo, mandoline, dobro, harmonica, piano, orgel én backing vocals) tekent voor een groot deel van het geluid. De tweede producer, Mike Vullo, verzorgt drums, gitaren, bas, banjo, harmonica, piano en backing vocals. Tambourine, percussie en eveneens wat zang komen van Mike “Bongo” Hawn. Het resultaat is zonder meer een geslaagde en gevarieerde CD. (Y&T Music)