MC Taylor maakt al sinds 2008 muziek onder de naam Hiss Golden Messenger, en zijn kenmerkende warmte klinkt op I’m People rijper dan ooit. Het album — zijn eerste voor Chrysalis en opvolger van Jump for Joy (2023) — werd opgenomen in Dreamland, een voormalige kerk buiten Woodstock, NY, samen met vaste co-producer Josh Kaufman (Bonny Light Horseman). Die omgeving is voelbaar: de analoge klank ademt ruimte en rust.
Muzikaal beweegt I’m People zich op het snijvlak van Americana, folk en country-rock, met duidelijke verwijzingen naar de Laurel Canyon- en Muscle Shoals-tradities. Opener “In the Middle of It” zet meteen de toon: losse ritmesectie, glinsterende gitaren. “Last Orders” en “Spirit Cat” duiken dieper in bluesiger, bijna psychedelisch territorium, terwijl “Shaky Eyes” opvalt door een swingende pianolijn en scherp observerende teksten. Op “Mercy Avenue” levert gastmusicus Bruce Hornsby een onmiskenbare bijdrage met zijn harmonische trefzekerheid; “Alright” en “Seneca” zijn onversneden country met prominente slide-gitaar en viool.
Het titelstuk fungeert als moreel en muzikaal middelpunt — een zachte aansporing tot verbinding in een verdeelde wereld. De afsluiter “Depends on the River,” met achtergrondzang van Sam Beam (Iron & Wine), draagt echo’s van Van Morrisons Astral Weeks en is het meest meditatieve moment van het album.
De gastenlijst — naast Hornsby en Beam ook Marcus King, Sara Watkins en Amy Helm — is indrukwekkend, maar nergens bepalend. Dat is een bewuste keuze die Taylor siert.
Wie vernieuwing zoekt, vindt die hier niet. I’m People consolideert eerder dan dat het verrast. Maar binnen zijn eigen, zorgvuldig afgebakende wereld levert MC Taylor een consistent, eerlijk en goed geproduceerd album af — het werk van een schrijver op het hoogtepunt van zijn vakmanschap.