De in Nashville wonende en werkende Hayes Carll (geboren in Texas in de plaats met de bijzondere naam The Woodlands en opgegroeid in Houston) is aan zijn achtste solo-CD toe sinds zijn debuut ‘Flowers and liquor’ in 2002. Ik schreef eerder over ‘Lovers and Leavers’ (2017): ‘Een schoonheid van een CD, een meer dan schitterende CD van een prachtige singer-songwriter. Absolute topper’ en ik was ook zeer lovend over de opvolger uit 2021, ‘You Get it All’. Dat Hayes constante topkwaliteit levert wordt ook weer evident op ‘We’re Only Human’, het is duidelijk dat Carll thuishoort in de reeks geweldige singer-songwriters uit Texas waartoe ook ooit Townes van Zandt en Guy Clark behoorden. Zelf noemt hij Bob Dylan, Kris Kristofferson en John Prine zijn jeugd-favorieten.
Op de nieuwe CD hoor ik vooral invloeden van Robert Earl Keen, ook zo’n klasbak. De donkere, licht gruizige stem van Carll boeit als nooit tevoren en maakt ons deelgenoot van zijn intieme verhalen. Hij is sinds 2019 getrouwd met Allison Moorer (tevens de ex van Steve Earle na een 10-jarig huwelijk), de voorgaande twee CD’s werden door haar geproduceerd. Deze CD niet, maar het resultaat is er niet minder om. Het is een dijk van een plaat, een topper in de country-wereld. Fijne ballades, een mooi duet, een enerverend walsje, een cajun-achtige song, een waanzinnig mooie afsluiter, ‘May I never’ (doet denken aan ‘It Takes a Worried Man’ ofwel ‘Worried Man Blues’ van de Carter Family), met steun van vele collega’s in de samenzang, o.a. Darrell Scott, Gordy Quist, Shovels and Rope), veel pedal steel en fiddle, een beetje rock (‘I Got Away With It’). En teksten die ertoe doen, zoals in het titelnummer: ‘Whether you give up or you give it your best, it’s hard not to feel like you’re failing the test. Cuz tragedies happen, mistakes will get made, we love and we cry, we stumble and try to feel not so afraid’). Komt in mijn top 10 van 2025. (Highway 87 records, distr. (Thirty Tigers)