Ik stel me zo voor dat Kellen Baker, frontman van Good Flying Birds uit Indiana, de platenkast van zijn met een uitstekende muzieksmaak behepte ouders omgooide en daarbij stuitte op een goudmijn aan muziek van (cult)bands als Big Star, Modern Lovers, Television Personalities, Wire, The Feelies, The Wedding Present, The Clean, Beat Happening, Guided By Voices en zeker nog een dozijn soortgelijken. (De bandnaam plukte hij van een GBV-songtitel, de albumtitel komt van één van zijn lievelingsbands, Talulah Gosh.)
Al die invloeden mikte hij in een muzikale blender, en wat eruit kwam werd de heerlijke debuutplaat Talulah’s Tape: een onstuimig collage van soms hele en soms half afgemaakte ideeën, rafelige jengelgitaren, verslavende melodieën en lichtvoetige tweestemmige jongen-meisje zang. Daar overheen wordt af en toe een zacht-psychedelische waas gedrapeerd, terwijl even later de crazy rhythms werkelijk op hol slaan (alleen het uiterst vermakelijke Feelies-pastiche Pulling Hair mag van mij al wel een uur op repeat). Oh ja, en had ik die maffe geluidseffecten als intermezzo tussen de liedjes al genoemd? Even komen zelfs apengeluiden komen. De reden daarvoor mag ons ontgaan, maar reken maar dat ze er lol om hebben gehad. Dat het geheel tamelijk lo-fi werd opgenomen, draagt alleen maar bij aan de even jeugdige charme van het geheel.
Cynici zullen de band ongetwijfeld een gebrek aan originaliteit verwijten. En ja, meer dan eens luistert de plaat weg als een popquiz waarin vooral de oudere jongere zich kan uitleven; goh, waar kennen we dit deuntje, deze gitaarlijn ook alweer van? En daarnaast had een echte producer in dienst van een grote platenmaatschappij natuurlijk vooral geprobeerd die veelheid aan alles in te tomen. Maar God zij dank, zo’n producer was er niet. Want juist dat schijnbare gebrek aan focus, die schots en scheve overdaad aan ideeën en invloeden, de huisvlijt die zo overduidelijk doorschemert, dat alles maakt deze plaat zo charmant en aanstekelijk. Hoe landerig Baker soms ook zingt, het speelplezier spat uit de groeven. Mits afgespeeld op het juiste volume (zo luid mogelijk!), is Talulah’s Tape het ideale medicijn tegen grijze herfstsomberte. Had ik al gezegd dat ik fan ben?