Bluegrass is één van de muziekstromingen die ik het liefs live meemaak. Bluegrass zonder het zien van de hardwerkende, uit hun bol gaande muzikanten die met maar enkele middelen een enorme bak muziek neerzetten is als een prentenboek zonder plaatjes. Beetje ongenuanceerd misschien, maar het kan ook anders.
‘From The Dirt’, eerst een duo, nu een kwartet uit Frederick, Mid-Maryland doet het anders met dezelfde beperkte middelen: mandoline, viool, gitaar, zang en harmoniezang. Zij maken muziek met kenmerken van verschillende muziekstijlen. Bluegrass duikt daarin zeker op, maar ook forse Keltische invloeden en gemixte stijlen onder de paraplu Americana. Voor dit album is de band aangevuld met bas, banjo, drum, toetsen en elektrische gitaar. Colored Edge of Memory is meer uitgesproken dan hun eerste album ‘Bright Against The Blue’ uit 2021. Op dat, overigens fraaie, album trekken de songs nogal naar het midden. De charme op hun nieuwe album is dat zowel de bluegrass- als de Gaelicsongs te onderscheiden zijn. Het mooie is dat “tussenliggende” songs een toegenomen eigenheid hebben ten opzichte van het vorige album.
De pakkende melodie van ‘Afterwards On The Greyhound’ verrast meteen en heeft een zo schitterende inbreng van de viool dat de melancholie van de song nog eens extra wordt opgetild. Toch zit je na de wake-upcall door een direct op stoom gekomen bluegrass-viool vrij snel in de sfeer van die zo anders klinkende song ‘Angeline’ over de jeugdliefdes van leader-singer-songwriter-gitarist Daniel Kenny. Als ‘Silver Maple Spinners’ met een Keltische toonsetting de sfeer doet kantelen heb ik even het gevoel na de puberteit in een aangename mysterieuze oude tijd verzeild geraakt te zijn. Dat dat zomaar kan komt in ieder geval door één constante en dat is de zang van Kenny die van een zodanige mildheid is dat hij de uiteenlopende songs ermee verbindt. De zang van mandolinespeler Jeff Karn sluit vrijwel naadloos aan en als Megan Leight meezingt verdiept dat de tekst en muzikale inhoud eens te meer. Van een geweldige klasse is violist Eddie Dickerson. Hij speelt zo raak dat hij in bijna elke song een extra dimensie toevoegt. In ‘The Endless Rain’ komen alle elementen die From The Dirt in haar muziek gebruikt erg fraai samen. De melancholie, het speelse, landschappen aan beide zijden van de oceaan en de sferische zangkunst als een bundeling van wat folkmuziek in de kern is: “muziek vanover de plaatselijke mensen”. Inderdaad aan elkaar geschreven, anders dekt het de lading niet.
Mooi is het om te ontdekken dat er muzikanten zijn die weten wat de breedte is van folkmuziek. Zij zijn niet de uitvinders, maar de genieters die de kleine podia bevolken, hun muziek delen en zeker ook via een album hun intentie kunnen overbrengen. Een feestje met een prachtige rand, dit tien songs tellende album.