Acht jaar na zijn vorige album meldt Erik Schrody, beter bekend als Everlast, zich weer aan het muzikale front. Wie uitsluitend de House of Pain en de wereldhit Jump Around kent, zal misschien verbaasd zijn over de muzikale koers die hij inmiddels al jaren volgt. Op Embers to Ashes domineren blues, Americana, countryrock en folk, met zijn karakteristieke, donkere stem als verbindende factor.
Het leven heeft de inmiddels 57-jarige Amerikaan bepaald niet gespaard. Een verwoestende woningbrand, gezondheidsproblemen en een stukgelopen huwelijk vormen de achtergrond van deze zeventien nieuwe songs. Producer Yelawolf verpakt de persoonlijke verhalen in een overwegend akoestisch, toegankelijk geluid, waarin Everlasts ritmische zangvoordracht nog altijd aan zijn hiphopverleden herinnert.
Het bluesy Losing Man’s Game zet meteen de toon. In Stones komen de destructieve gevolgen van alcoholmisbruik voorbij, terwijl Never Coming Home een duistere moordballade is. Met het maatschappijkritische Rubber Bullets, geschreven naar aanleiding van de onrust rond George Floyd, toont Everlast dat zijn belangstelling verder reikt dan zijn eigen problemen. Het nostalgische 1987 en het beschouwende Young Man bieden vervolgens wat meer lucht.
Toch kent Embers to Ashes ook zijn beperkingen. De arrangementen zijn verzorgd, maar soms wat nadrukkelijk op toegankelijkheid gericht. Bovendien zorgen de vergelijkbare melodische patronen en Everlasts weinig gevarieerde zang na verloop van tijd voor enige voorspelbaarheid. Zeventien nummers zijn dan behoorlijk veel.
Desondanks overtuigt Everlast vooral als verhalenverteller. Hij pretendeert geen muzikale revolutie te ontketenen, maar weet zijn persoonlijke ervaringen regelmatig te vertalen naar herkenbare menselijke verhalen. Embers to Ashes is daarmee een degelijk, bij vlagen aangrijpend rootsalbum dat inhoudelijk meer indruk maakt dan muzikaal. (Martyr Inc. Records / Thirty Tigers)