Er zijn nog altijd veel onbekende helden in de USA. Zoals deze Ernie Palmer, 76 jaar oud en gepensioneerd basisschool-leraar. Hij werd geboren en groeide op in Georgia. In zijn leven heeft hij allereerst thuis bij zijn hardwerkende ouders veel vrienden en kennissen van zijn ouders horen praten, er kwamen tijdens het drinken van sterke koffie de nodige verhalen los over het leven van alle dag, over de Grote Depressie, over bootlegging, oorlogen en meer, ze werden netjes opgeslagen in zijn hoofd voor later. Ernie was militair in Vietnam, werkte daarna o.m. bij een bank, maar haalde uiteindelijk toch wat diploma’s, zodat hij als meester op een basisschool zich kon waarmaken.
Na zijn pensionering ging hij songs schrijven, inspiratie genoeg: zijn ouders, zijn vrouw en zijn tijd in Vietnam. Als voornaamste invloeden noemt hij Nanci Griffith, Guy Clark, Jerry Jeff Walker en Robert Earl Keen. Zijn eerste CD is diep geworteld in de folk, Appalachian style. We horen in de begeleiding naast gitaren, percussie, harmonica, fiddle, pedal steel gitaar, banjo en mandoline. Als je de CD afspeelt hoor je in het eerste nummer vooral John Prine, maar later met name Robert Earl Keen. De song ‘Night Shift’ trekt de aandacht, het nummer begint met een eenzame steel gitaar en de gruizige stem van oud-leraar Palmer. Het verhaalt over nachtdiensten in een café, in de tijd voordat de fast-food ketens kwamen en er dus niets open was en al wat je kon krijgen was een kop goedkope koffie en stilte. Een eerlijke en pure CD van een gave storyteller. Zeer de moeite waard. (Independent)