Echte schoonheid zit van binnen, een uitspraak die zich verrassend goed laat vertalen naar de rootsmuziek. Want de echte liefhebber verlangt naar liedjes waarin artiesten zielenpijn en hartzeer, dood en verderf, het grote en het kleine lijden zo ongepolijst mogelijk worden geserveerd. Rauwe emoties dus, gezongen met schurende stembanden en begeleid door een gitaar die zo min mogelijk akkoorden kent zodat enkel de essentie overblijft. Wat moet die liefhebber dan in hemelsnaam met The Resurrection Game, het tweede album van de in Australië geboren, tegenwoordig in Nashville neergestreken zangeres?
Want hoor, het openingsnummer Nothing and Forever zet in met een plechtstatig strijkkwartet, en Swift zingt met de helderheid van een engel; ingetogen, traag, betoverend. Het lied krijgt de ruimte om zich uit te vouwen als een cinemascopefilm uit de jaren zeventig, gekleurd in zonovergoten pasteltinten. Elders op de plaat gaat het tempo nauwelijks omhoog; de arrangementen blijven weelderig, soms zelfs barok.
En toch, ondanks die zorgvuldige vormgeving, die af en toe bijna overdadig overkomende buitenkant, doet de inhoud, de binnenkant er minstens evenveel toe. Want aan de liedjes op dit album ligt wel degelijk werkelijk lijden begraven: Swift kreeg twee jaar geleden een zware zenuwinzinking, verbleef maanden in het ziekenhuis en had daarna nog een jaar nodig om te herstellen. De meeste liedjes op The Resurrection Game stammen uit die periode. ‘Though many of these songs come from a an immensely difficult time in my life, what I’m trying to do here is to alchemize the experience. To make the brutal become beautiful’, zegt ze op haar website, iets wat bijvoorbeeld ook tot uiting komt in een titel als Beautiful Ruins: een lied waarin de naargeestigheid van de tekst scherp afsteekt tegen de lieflijke melodie en de haast elegante strijkers, hier nog eens aangevuld met glockenspiel en hoorn.
Pas wanneer je doorhebt hoe ze die alchemie op deze plaat zo genuanceerd uitvoert, hoe vernuftig ze de schoonheid van instrumentatie en melodie verstrengelt met de rauwheid van haar teksten, pas dan openbaart de muziek zich werkelijk in volle glorie. Schoonheid aan de buitenkant is niet altijd bedoeld om innerlijke leegte te verdoezelen. Integendeel, op The Resurrection Game is die esthetiek misschien wel nodig als contrast om Swifts echte pijn te tonen.
The Resurrection Game is geen album dat leunt op losse uitschieters. Het is muziek die vraagt om aandacht, om volledige overgave, om beluistering in één ruk. Bij voorkeur zonder onderbrekingen, zonder afleidingen, zonder haast. Pas dan ontdek je een plaat die weliswaar niet schreeuwt maar fluistert, en vooral een plaat die ondanks z’n gepolijste oppervlak wel degelijk schuurt, misschien zelfs meer dan menig minimalistisch en rauw klinkende singer/songwriter. Swift, die enkele jaren geleden gewaagd debuteerde met een langspeler vol Dylan-covers (Blonde on the Tracks), toont zich met The Resurrection Game minstens zo dapper, dit keer in het tonen van zichzelf.