Drugdealer, het muzikale project van de Amerikaan Michael Collins uit Los Angeles, heeft zijn derde album uitgebracht, genaamd Hiding In Plain Sight, al was het bijna niet zo ver gekomen. Na zijn twee vorige albums The End Of Comedy (2016) en Raw Honey (2019) twijfelde hij erg aan zijn zangcapaciteiten en dacht er aan om de muziek vaarwel te zeggen en de filmwereld in te gaan; na muziek zijn tweede droom. Tijdens het alternatieve Marfa Myths Festival kwam hij Annette Peacock (1941) tegen, een Amerikaanse componiste, arrangeur, producer, dichteres, zangeres en performer van vele genres binnen de hedendaagse (alternatieve) muziek. Zij overtuigde hem van zijn wel degelijk aanwezige zangkwaliteiten en gaf hem aanwijzingen hoe zijn stem beter en verstandiger te gebruiken.
Om de lezer die Drugdealer niet kent een idee te geven waar wij ons in het muzikale spectrum bevinden: in de hoek van de revival van de relaxte muziek afkomstig uit de Laurel Canyon uit de jaren zeventig; een hoog psychedelisch gehalte met vleugen jazz. Het Marfa Myths Festival in een klein dorpje in de woestijn in Texas wordt gezien als een soort anti-festival en de organisatoren adverteren met trots dat de line-up bij de meeste bezoekers onbekend is. Er is bijvoorbeeld geen podium of welke andere festival noodzakelijkheden dan ook. Alles speelt zich af in de weinige kroegen en eetgelegenheden; slapen doet men in de paar hotels die het stadje rijk is of in een tent. De hippies uit de jaren eind zestig en begin zeventig hadden zich er thuis gevoeld. En laat dat nou ook het muzikale streven zijn van Drugdealer. De muziek die we horen op zijn nieuwste album Hiding In Plain Sight is een exponent van die korte periode van ‘love, peace and music’. Lichtvoetige, vrolijke, vaak wat jazzy muziek met optimistische Rhodes orgel klanken, saxofoon solo’s in een funky ritme en minder psychedelisch dan zijn voorgaande albums. Dat Michael Collins twijfelt over zijn stem is niet helemaal onwaar; het is niet de sterkste, kwetsbaar bijna, maar voldoet in deze stijl prima. Zeker als hij bijgestaan wordt door een koortje van achtergrondzangers. Het past ook wel bij de aardige melodieën en de teksten over liefde.
Op mij maakt dit album een positieve indruk en ik ben blij verrast om iets te horen wat misschien niet nieuw is, maar wel teruggrijpt naar een stijl die maar kort bestaan heeft en gemixt wordt met moderne stijlen. Gelukkig is daar nog steeds belangstelling voor al zal het de commerciële tsunami van muzikale rommel of na-aperij niet tegenhouden. Drugdealer dus, met Hiding In Plain Sight! (Mexican Summer)