Sommige carrières beginnen pas echt na het pensioen. Een voormalig advocaat uit de regio Washington D.C. verruilde in 2017 de rechtszaal definitief voor de opnamestudio, en het resultaat daarvan verdient een warm onthaal. Hoewel David Massey al decennialang gitaar speelde, schreef hij pas in 1995 zijn eerste song. Dat vroege werk bleef destijds op de plank liggen, maar vormt nu — samen met het in 2001 gepende ‘The Drunken Letter’ — het fundament van zijn nieuwe overzichtsalbum Early Cuts (Swings and Misses).
Na een tweetal ep’s en het innemende album The Man in the Mirror uit 2025, bevestigt Massey met deze nieuwe compilatie definitief zijn status als rasechte Americana-artiest. Early Cuts klokt met vijftien zorgvuldig geselecteerde songs net over het uur. Het is een verzameling subtiele luisterliedjes geworden, gedragen door een puike begeleiding van maar liefst twintig gastmuzikanten. Zij kleuren het idioom van de folk-, country- en bluegrasstraditie in met banjo, fiddle, dobro, pedal steel en melancholische cellolijnen. De productie is in vertrouwde handen van multi-instrumentalist Zan McLeod en bassist Jim Robeson.
Massey excelleert in verhalende ambachtelijkheid. Zijn teksten reflecteren op het leven en bewegen organisch tussen lichte, sfeervolle herinneringen (‘Pretty Summer Bay’, ‘Blissful State of Blue’) en de onvermijdelijke schaduwzijden van het bestaan (‘The Loneliness I’ve Known’, ‘So Many Roads’). Verpakt in prachtig akoestisch snarenwerk en loepzuivere achtergrondzang levert Massey een album af dat precies biedt wat de fijnproever van ambachtelijke Americana verlangt. (Swings and Misses)