“Songs zijn sociaal aanvaardbare middelen om te praten over dingen waar we normaal gesproken niet makkelijk over praten, zoals verlies, verlating of angst. Ze zorgen ervoor dat mensen zich gezien voelen.” Dat is een (geciteerd) uitgangspunt voor Chrissy Johnson bij het schrijven van songs. Haar doel is troost bieden en een, op eigen ervaringen gebaseerde, helpende hand uitsteken.
Chrissy Johnson komt uit Chicago. Het liefst wil ze singer-songwriter worden, maar een instrument bespeelt ze niet. Daardoor ligt het voor de hand dat ze literatuur als hoofdvak kiest op de universiteit. Als ze de muziek van Dar Williams hoort, lijkt er de heilige vonk over te slaan. Ze zal het niet precies zo gevoeld hebben, maar mij lijkt het dat ze denkt: “Zo moet het mij ook lukken”. Er zijn genoeg fysieke en mentale gebeurtenissen in haar leven, waardoor het haar niet ontbreekt aan stof voor het schrijven van songs.
Met een zekere ontroering hoor ik haar wat wankele, oprechte stemgeluid op haar eerste album “Arms Of July” uit 2016. Ze is negentien als dat album uitkomt. Een album met folk-, countryrock- en pop invloeden. Soms klein, soms wat steviger aangezet. Een kleine tien jaar later ligt daar ‘Shake Where You’re Steady’. Een fraaie titel voor meerdere interpretaties. Doe ermee wat je nodig hebt, lijkt het te zeggen. Het open mindgeluid van haar stem is er nog. De kleine wankelingen zijn haast onontbeerlijk om haar zachte, iets omfloerste geluid zo oprecht te laten zijn, dat ze dicht bij jou als luisteraar komt.
Onomwonden Amerikaans klinkende jazzy, poppy, folky en rockende songs komen voorbij op ‘Shake Where You’re Steady’. Bij een vluchtige eerste beluistering is er niet een bliksemschicht die je treft. Die komt ook niet, maar wat er later wel gebeurt, is dat verschillende songs in een kalm tempo een plekje veroveren in het hart. Het album opent met een groot emotioneel gebaar: ‘Greatest Abandon’. Een akoestische gitaar opent op een manier dat je denkt: ‘Waar ken ik dat van?’. De song gaat over het verdriet om het verdriet van een ander en verloopt met een vol bandgeluid fijn vloeiend. Blazers en toetsen zorgen op ‘Anything’ voor een soulvol cachet. Met eenzelfde instrumentale bezetting is de slowjazz van ‘Strange Fire’ een aangename ervaring. Vraag mij naar de echt aansprekende songs, dan is het blues-popgetinte ‘Runaway Love’ er daar zeker een van. Met een fraaie, melancholieke melodie en een langzaam invallende viool, een oorstreler. Met daarna het folky ‘Only Now’ is het middelpunt van het album tevens het hoogtepunt. Een “soldaat van de mijmering zijn” is evenals de titel van het album zo’n titel die ruimte in het denken geeft en daarmee ligt ‘Soldier Of Reverie’ dromerig in het gehoor. ‘Pretty Little Heart’ is de melodieuze slotopkikker, het “amen” van ‘Shake Where You’re Steady’. Chrissy Johnson heeft een album naar haar hart gemaakt. Luister en hoor of dit album met deze twaalf songs aansluit bij jouw hart.