De Canadese zevenkoppige formatie Bywater Call heeft zich sinds het titelloze debuut uit 2019 ontwikkeld tot een vaste waarde binnen de hedendaagse rootsmuziek. Op Broken Souvenirs, het vierde studioalbum, blijft de band dicht bij de vertrouwde combinatie van southern rock, blues, soul en gospel. Stilistisch worden er weinig nieuwe wegen ingeslagen, maar binnen dat bekende kader klinkt de groep overtuigend en opvallend veelzijdig.
De elf nummers zijn geschreven door zangeres Meghan Parnell en gitarist Dave Barnes, waarna de volledige band de arrangementen verder vormgaf. Parnell blijft daarbij het herkenningspunt. Haar krachtige, licht rauwe stem kan stevig uithalen zonder voortdurend op maximale intensiteit te leunen. Juist die dosering komt het album ten goede.
Hold Me Down koppelt soepele grooves en gitaarlicks aan een prominente blazerssectie, terwijl No One Else met zijn retro-soul, toetsen en bezwerende ritmiek richting Alabama Shakes en Black Pumas beweegt. Tekstueel krijgt het album daar bovendien door thema’s als manipulatie en desinformatie aan te snijden enige scherpte.
De band zoekt regelmatig contrast. Only is gedragen soul met orgel en blazers, het met banjo heerlijk ingekleurde Clutter schuift richting country en How Long kiest voor een ingetogen balladbenadering. In Way To Go groeit een bluesy akoestische opening uit tot gospel, compleet met piano en achtergrondzang. Afsluiter Ain’t No Friend Of Mine laat met stevig gitaar- en slidewerk juist de rockkant horen.
Wie vernieuwing zoekt, zal die op Broken Souvenirs nauwelijks vinden. Bywater Call kiest eerder voor verdieping van een bestaand geluid. De verzorgde productie bewaart daarbij voldoende dynamiek en laat vooral horen waarom deze band zijn reputatie op het podium zo gemakkelijk kan waarmaken.