Nee, ik ga er (nog) niet aan beginnen. Aan de (waarschijnlijk) heerlijke warboel van albums waar Andres Roots prominent op aanwezig is. Zelfs zijn soloalbums zijn regelmatig samengesteld uit allerlei opnames. Dat uitzoeken bewaar ik voor de donkeren dagen na de zomer.
Andres Roots wordt in 1976 in Tallinn, Estland geboren. Een virtuoos gitarist, een gitarist die, waar hij ook optreedt over de gehele wereld, bejubeld wordt om zijn spel op uiteenlopende gitaren. Een bluesgitarist die vrij stevig begint in een bluesrock studentenband die, na wat wisselingen, in 2003 onder de naam ‘Bullfrog Brown’ door het leven gaat. Tussen dan en 2009 maken ze zo’n zevental albums en enkele Ep’s. Nog redelijk overzichtelijk, maar daarna kan het doorspitten van zijn oeuvre beginnen. Zowel stevig elektrisch, als complex akoestisch, fingerpickend, slide spelend, traditionals en eigen composities.
‘Royal Spa Blues’ is een mooie eerste kennismaking met zijn muziek en een fraai akoestisch live-album voor degene die het voorrecht heeft hem al te kennen. Ik behoor tot de eerst categorie en ben uiterst aangenaam verrast. De namen Leo Kottke en John Fahey vallen regelmatig als het gaat om enige duiding. Terecht want Andres ademt de sfeer van Fahey door zijn intense spel. Daar waar Fahey zijn muziek vooral baseert op de Amerikaanse folk en folksongs, doet Roots dat op de Amerikaanse blues, maar als je denkt het alleen daar te vinden dan zweeft er een folkmelodie doorheen. Op zich ben ik niet zo’n liefhebber van livealbums met applaus, maar ‘Royal Spa Blues’ laat het spel van Roots ongefilterd horen en dat is veel waard. De gelaagdheid en de eigenzinnige interpretaties zijn tot op het bot doorleeft en gevoelig. Instrumentaal, maar zo sprekend dat een tekst als vanzelf uit je fantasie ontspruit. Niet vreemd dat het maken van filmmuziek ook tot het arsenaal van Roots behoort. ‘The Sheik Of Hawaii’ is een song waar al deze elementen in samenkomen. ‘Legacy Blues’ speelt hij lichtvoetig. Heel fraai om te horen hoe hij daarmee de blues een stukje naar de zon optilt, zelfs de ‘bassnaarsolo’ is lichtvoetig. De gitaar bespelen als een banjo (of een mandoline) betekent op ‘Western Of The Month’ een mooi staaltje snelheid. ‘The Wagon Swing’ klinkt heerlijk traditioneel. De bluesmelodie, net iets meer uitgewerkt dan rechttoe rechtaan, heeft een onmiskenbare feestelijke sfeer met een kleine duik naar de ernst van de zaak. Afsluiter ‘Come Together’ is de meest wenselijke oproep in deze tijd en blijkt van alle tijden te zijn, een mooie interpretatie van de oude Beatlesong. Vijftien songs, maar
Andres Roots speelt niet alleen, hij geeft met kwinkslagen innemende toelichtingen op zijn songs. Leuk om te horen en goed om het een overtuigend live-album te laten zijn. Heel fijn is het dat de gesproken teksten als acht aparte stukjes op het album zijn gezet, dan kun je ze altijd weglaten als je alleen van zijn spel wilt genieten. Opgenomen in kunst- en muziekbar ‘Temperance’ In Royal Leamington Spa (Engeland) is dit een album van het vrije gitaarspel. Blues? Ja, maar vooral ook veel Roots en dan bedoel ik zijn naam.