Bruce Hornsby behoort tot de muzikanten die zich nooit hebben laten vastleggen op één stijl. Sinds zijn doorbraak met ‘The Way It Is’ bewoog hij zich moeiteloos tussen pop, jazz, folk en bluegrass. Met ‘Indigo Park’ laat hij opnieuw horen dat hij liever nieuwe wegen verkent dan teruggaat naar oude successen. Het album voelt als een muzikale reis langs herinneringen, ouder worden en persoonlijke reflecties.
Het titelnummer ‘Indigo Park’ zet direct de sfeer neer. De muziek klinkt warm en toegankelijk, maar draagt tegelijkertijd een lichte melancholie met zich mee. Het nummer voelt als een terugblik op een plek uit het verleden waar herinneringen samenkomen. Op ‘Memory Palace’ (met Ezra Koenig) onderzoekt Hornsby hoe herinneringen veranderen en vervormen naarmate de tijd verstrijkt. De melodie blijft gemakkelijk hangen en maakt het een van de toegankelijkere nummers van de plaat.
Op het nummer ‘Ecstatic’ doet Bonnie Raitt mee, het nummer ontstond deels vanuit basketbalgezang die Hornsby hoorde tijdens wedstrijden van zijn zoon. Ook ‘Silhouette Shadows’ springt eruit door zijn persoonlijke karakter. Hier verwerkt Hornsby herinneringen uit zijn jeugd en koppelt die aan grotere maatschappelijke thema’s. Het album als geheel is soms experimenteel en vraagt aandacht van de luisteraar, maar juist daardoor groeit het bij meerdere luisterbeurten en blijft het boeien. (Zappo)