Lolly Lee is een bekende naam in de contreien rond Birmingham, Alabama, USA. In de jaren tachtig speelde ze slaggitaar in The Mortals en Split The Dark. De groepen waren vooral lokaal populair. Kleine zalen, bekende koppen in het publiek, af en toe een verse release en de daaraan gekoppelde publiciteit. Lolly Lee werd een bekende naam, maar ze kwam niet weg uit het plaatselijke circuit.
In 2024 was er plots een debuut onder haar eigen naam. Lolly Lee schreef met bevriende muzikanten een langspeler vol met rocktracks, ging onder haar eigen naam op pad en boekte zo successen. Lucinda Williams was een eveneens bekende naam in Alabama en Lolly Lee lifte mee op het succes van Williams. Door veel op te treden bleek Lee op eigen benen te kunnen staan. Van kleine zalen naar grotere podia, de media en nieuw publiek vond Lolly Lee.
Everything Spins is het tweede album van Lolly Lee. Twaalf liedjes opgenomen in Admiral Bern Studio in Alabama. Achter de knoppen zat Anthony Crawford, bekend van zijn werk met Neil Young. Opener is titelnummer ‘Everything Spins’. Gitaren, een banjo, een ritmesectie en de ervaren stem van Lee maken de track.
Lee mag graag liedjes schrijven met bevriende muzikanten. Voor Everything Spins schreef ze songs met Don Tinsley, Lori Orth en M. Herbig. Natuurlijk is de inbreng van de bevriende muzikanten te horen, toch is het in alle nummers vooral Lee die de kwaliteit levert. Een uitzondering! ‘Sassafras’ heeft het intro van ‘Satisfaction’ van The Rolling Stones, een couplet dat bij de opnames van ‘Jumpin’ Jack Flash’ op de studiovloer achterbleef en een outro dat opnieuw gejat is van ‘(I Can’t Get No) Satisfaction’. Het is vreemd om tussen die liedjes van Lolly Lee, hier en daar geholpen door vrienden, een totaal misplaatste en slecht uitgevoerde cover van The Rolling Stones-klassieker(s) te horen.
Everything Spins is een alleraardigst rockalbum en een grote stap vooruit voor Lolly Lee. En die dissonant mag vergeten worden. (Independent)