Dit zijn geen broers die “uit de verte” hun geschiedenis in muziek uitdrukken. Dit zijn broers die het leven waar ze over zingen vanaf tweehonderd jaar geleden overgeleverd hebben gekregen van zeven generaties Garrett, en dat gaat akoestisch diep.
Tweehonderd jaar geleden reisden een paar Garretts van North Carolina naar Overton County, in Oost-Tennessee, en kwamen, volgens oude documenten, in het bezit van een stuk land. Het stuk land dat nog steeds in het bezit is van enkele Garretts. Welteverstaan van Stephen (gitaren en leadzang) en Russell (bas). Zij vormen samen met Stephens zoon Carter (mandoline en banjo) het trio de ‘Garrett Boys’. Carter is de negende generatiebezitter van het land. Door alle ruilverkavelingen kennen we in ons kleine Nederland bijna geen negen generaties grondbezitters. Amerikanen hebben daarentegen de fysieke en mentale ruimte om land te kopen of te bevechten en te behouden. Met een keur aan familieverhalen als nevenerfgoed. Van nauwelijks kunnen overleven tot door slavernij rijk geworden. Verhalen over hechting, traditie, je thuis voelen, verlangen, schaamte, verlies en herinnering aan het land waar je familie en jijzelf zijn opgegroeid.
De Garretts wonen aanvankelijk in Nashville, waar de broers in de technische kant van muziek maken werkzaam zijn en de zoon aan de School of Arts studeert. Zij keren in 2025 terug naar hun land om er, net als hun opa en vader, te gaan wonen en te beheren. ‘It Runs Deep’ gaat over dat land, en nee, niet over sentiment op afstand, maar over wat het betekent om te zorgen voor dat dierbare erfstuk waar ze zich mee verweven voelen. Zelfs onlosmakelijk mee verbonden zijn. ‘Back Home’ verwoord wat die verwevenheid inhoud. Een song ook, die stevig uitpakt met bluegrass, folk en brokjes country. Steve Earl doet een gruizige vocale duit in het zakje bij de bas, mandoline, banjo, gitaar, zang en mondharmonica. Met de titelsong gaat het familieverhaal op het natuurrijke landgoed de diepte in. Een prachtig gedreven song, dieper dan de Grand Canyon. De Garretts halen alles uit de kast om hun gevoel voor het land op je over te brengen. Dat lukt niet; dat lijkt te groot voor degene die dat niet aan den lijve meemaakt en daarom is het een zeer indringende “tegen de klippen op” -song. “Begrijp het, dan staan we niet alleen”, lijken de Garretts te roepen. Opa Edwin en vader Marty waren ook muzikanten. Zij schreven beide songs en twee daarvan staan op het album. ‘Ride The Timber Down’ van Marty heeft een schitterende verhalende melodie. Een melancholieke melodie, die we vrijwel alleen van Townes van Zandt kennen, met piekfijne snaardetails als stippen op de ziel. ‘Drag In The River’ van Edwin heeft een spannende en opstandige bluegrass-sfeer. De liefde is zoals heel vaak de drijvende kracht achter verzet, kiezen voor de ander en jezelf en voor niemand anders. ‘Ballad Of Ed And Peg’ getuigt daarvan. Het liefdesverhaal van opa en oma. Wel nog even laten horen dat het diepe leven (al dan niet met fatale afloop) ook illegale praktijken koestert. Dus komt ‘Wildcat Whiskey’, bluesy en lekker deinend, voorbij. Als je iets verliest waarvan je denkt dat het je leven gestalte geeft, waar je zelfs van afhankelijk bent en waardoor je vertrouwen in de toekomst totaal op losse schroeven komt te staan, dan is ‘God Forsaken Town’ melancholie van de bovenste plank. Wij vinden het daarom zo mooi, zo diepgaand, maar de afschuwelijkheid ervan kunnen we alleen doorgronden als we het zelf hebben ervaren. Ik hou dus van dit soort songs.
‘It Runs Deep’ is een zeer persoonlijk album, bestemd voor iedereen die het wil horen en herkenbaar voor de goede vertaler. Nog iets? Jazeker, het is gewoonweg een heerlijk doordacht en oprecht eigen rootsalbum van fantastische muzikanten. In eigen beheer uitgebracht. Verkrijgbaar (LP, CD, download) via de eigen site, Goner Records en Amazon.