Wat ga ik doen? Gelijk met de deur in huis vallen of langzaam tot een conclusie komen? Met de deur in huis: wat een schitterend album is dit. Een album van twee mensen die iets heel moois bij elkaar naar boven hebben gehaald. Eventuele overbodigheden weggelaten en fijnzinnige muzikale illustraties toegevoegd.
Mike Reid dus, geboren in 1947 in Altoona, Pennsylvania. Succesvol footballspeler (beste universiteitsspeler in 1970). In dat jaar studeert hij ook af aan de universiteit op het onderdeel muziek. Zoals bijna alle footballspelers verslijten, was Mike in 1973 ook te versleten om verantwoord verder te spelen. Hij gaat zich liever met muziek bezighouden als countrysinger-songwriter met de nadruk op writer. Een lange lijst met country- en pophits voor een lange lijst muzikanten, maar ook, veelal in opdracht, (semi)klassieke pianostukken, musicals, opera en muziektheater.
Joe Henry behoeft naar mijn idee weinig introductie. De singer-songwriter, geboren in 1960 in Charlotte, North Carolina. Tussen 1986 en vandaag heeft hij zo’n zestien albums uitgebracht. Een bijzondere verzameling albums die mij stuk voor stuk steeds weer verbazen. De ene keer denk ik: wat een prachtige, evenwichtige songs, en een andere keer vind ik de melodieën net te weinig terug in de verpakking. Een bijzondere, zeer eigen muzikant waar ik toch een groot zwak voor heb.
Ze ontmoeten elkaar in 2022 in Nashville als docenten op een songwritings-workshop. Als songwriters onder elkaar, gaat het al snel over poëzie. De aardsvader van muziek. Gezongen verhalen zijn nu eenmaal overdrachtelijker dan vertelde verhalen. Een mooi begin van hun samenwerking. Het gesprek blijft hangen en Henry gaat teksten schrijven en aan Reid opsturen. Reid gaat de toetsen van zijn piano beroeren en zo ontstaan de composities voor Live & Time. Twaalf songs nemen ze op. Twaalf songs met piano als dragend instrument, bescheiden omlijst met een keur aan instrumenten die in verschillende samenstellingen meevaren met de melodielijnen. Kalme en bedachtzame songs over liefde, twijfels, schoonheid, levenservaring en het verleden in het perspectief van het heden plaatsen. De eerste tonen van het album zijn afkomstig van ‘Sleeper Car’.
Piano en pedalsteel, een samenzang van Henry en Reid met zijn gerijpte, warme stemgeluid en een vloeiende, melancholieke melodie waar violen nog een extra duwtje geven aan het gevoelsleven. Op het gedragen ‘The Bridge’ is Reid voluit zacht te horen op een bijna gospelachtige compositie waar Bonnie Raitt sferisch fraai aan bijdraagt. Steeds duiken er even akkoorden van blazers, pedal en toetsen op de achtergrond op. De sfeer van ‘City Of Light’ door Reid en zijn piano is indringend; de melodie is slepend jazzy, maar uitgesproken als op een avond na sluitingstijd in een halfdonker etablissement. Met ‘So We May’ nemen beide heren afscheid van de toehoorder. Er lijkt iets definitief te zijn afgerond, maar wat? Wij kunnen het album gewoon nog een keer opzetten. De conclusie was toch al getrokken.