‘Mercy’ van Cole Chaney uit 2021 is een akoestisch countryalbum met een stevige inborst. Gitaar- en vioolwerk zijn van een dusdanige creativiteit en vaardigheid dat ze in vele opzichten het traditionele ontstijgen. Dat is overigens een vereiste als je een stem hebt zoals Chaney. Hij zingt ruig en krachtig, moeiteloos vanuit zijn tenen, met een vibratie die rechtstreeks uit Seattle had kunnen komen.
Cole Chaney wordt zo’n 25 jaar geleden in Catlettsburg, Kentucky, geboren. Bluegrass-roots dus, en als muziek maken in je tienerjaren je passie wordt, daar in die Appalachenstaat, dan is dat bijna vanzelfsprekend. Op ‘Merci’ is dat zeker nog als inspiratiebron terug te vinden, zowel muzikaal als tekstueel.
In de daaropvolgende jaren zoekt Chaney naar zijn vorm, vindt weinig inspiratie in nieuwe muziek van anderen in zijn omgeving en heeft ook een beetje genoeg van de countrymuziekscene. “Eigenlijk ben ik mijn hele leven al gefascineerd door rock uit de jaren ’90. Door groepen als Alice in Chains, Soundgarden en Stone Temple Pilots”, vertelt Chaney in een interview, waarin hij ook zijn nieuwe drijfveer aanhaalt: “Ik wil iets maken waar ik graag naar luister” en komt uit op: “iets nieuws, iets anders en toch iets heel vertrouwds”.
We gaan het horen. Het intro ‘Into’ is een instrumentaal, prachtig vol, akoestisch stukje gitaarwerk, omgeven door bas en strijkers die een heerlijke atonale spanning over het geheel leggen. De titelsong daarna is hartstochtelijk ronkend gezongen met akoestische gitaar, mandoline, viool, drum en bas. Het is zeker vertrouwd anders. Naadloos sluit de zang aan op het toch nog sterk aanwezige countrygeluid. Dan klinkt ‘Grind’ met hetzelfde instrumentarium kalm folky-rock, al begint Chaney, na een ingehouden gezongen zin, het refrein met een gebarsten uithaal. Tekstueel trekt hij de working class in de Appalachen naar zich toe, door het verhaal autobiografisch te brengen, alsof hij schatplichtig is aan de geleden pijn van zijn streekgenoten.
Bluegrass, ‘The Unsatisfied’ is niet anders te omschrijven. Daarna domineert een kalm countrygeluid op het niet al te vrolijke ‘Charlene’. Aangrijpend is ‘Feels Like Rain’. Een worsteling van een jong mens die zo sterk verbonden is met zijn roots dat hij ze in een andere vorm toch eer wil aandoen. Die andere vorm zal wellicht vragen oproepen bij diehards uit zijn eigen omgeving die trouw blijven aan het bezingen van het aloude harde leven. Een deel van hen stemt zelfs op mensen met beloftes, maar die ze van de wal in de sloot helpen.
Misschien koesteren wij wel te vaak de romantiek die uit oude Amerikaanse thema’s spreekt. Het is Chaney ernst en met zijn stem en semi-akoestisch geluid, heeft hij een album gemaakt dat recht doet aan zijn wens om een ander bekend geluid te laten horen, maar nog heel veel ruimte laat aan verdere groei, niet in kwaliteit, maar in vorm. De hoes, een schilderij dat zijn moeder heeft gemaakt, abstraheert het leven al naar een bredere kijk op zijn directe omgeving, de natuur en het behoud daarvan in plaats van hernieuwde mijnbouw zoals vroeger.