Zijn stem lijkt uit nog diepere, welluidender krochten te komen dan op zijn eerdere albums. Zijn songs ingetogener, bijna verstild. Kjellvander laat ons horen hoe het ook kan. Hoe een wereld volgepropt met geluid; eens een stille wereld was met genoeg ruimte om die te verbreken met subtiliteiten over wat je ziet, voelt en je afvraagt.
Christian Kjellvander, 49 jaar, is een geboren Zweed die van zijn zesde tot zijn zestiende met zijn ouders in Texas woont waar hij countrymuziek, Johnny Cash en R.E.M. ontdekt. Daarna keert hij terug naar Zweden. Dat is althans een van de biografische wetenswaardigheden. Kjellvander heeft het in zijn rijke oeuvre niet altijd over een gelukkige jeugd, maar laten we geen psychologie van de koude grond bedrijven en vooral zijn poëtische songs laten spreken. Eerst in de Zweedse band ‘Loosegoats’ in de late jaren negentig. Solo debuteert hij na het opheffen van de band in 2002 met ‘Songs From A Two-Room Chapel’. Gedurende zijn tien volgende albums en filmmuziek verdiept zijn klank zich en groeit zijn aanvankelijke altcountry-rock naar wat je: “Songs from an old summerhouse” zou kunnen noemen. Daar is het album dan ook live in opgenomen.
Spaarzaam is de muzikale akker waarop Kjellvanders stem gedijt, maar op ‘The View Is Watching’, de vierde van de negen songs, komen vocalen, synth, trompet, basklarinet, gitaar, brush drums en percussie samen. Trage, stevige elektrische gitaarakkoorden vliegen het uitzicht in en uit. Kjellvander draagt mysterieus echoënd voor en backingvocals jubelen op de achtergrond. De song is het topje van het album. Daarvoor overheerst de verstilling, daarna klinken de verhalen en klanken van onheilspellend tot redelijk geruststellend. Het album begint met ‘Love Of Another’. Alleen een kalm galmende elektrische gitaar trekt aan je voorbij door het landschap, terwijl het verhaal haar weg vervolgt. Warm en diep melancholisch. Alleen de titel zegt al zoveel dat het beluisteren van ‘Hole In My Heart’ een emotionele opgave is. Nee, geen onaangename, maar op een intieme manier stemmingversterkend. ‘God Simple’ volgt met een fantastisch muzikaal sfeerbeeld. Met enkele akkoorden op elektrische gitaar die langzamerhand opgevangen worden door trage, alarmerende spirituele klanken is het zowel hemels als onheilspellend. Na ‘The View Is Watching’ brengt ‘Obsession’ je op een verstilde, gespannen manier naar de spelonken van de ziel. Daar sluit ‘It Can Heal You If You Let It’ mooi op aan. Van een bijna melodieloze zang naar een prachtige ingetogen trompet. Hoe kun je ‘Ex Voto’ beter verwoorden dan met klanken? Dat doet Kjellvander dan ook kort, maar prachtig. Even omhoogvliegen op het golvende ’Deathrider’ dat wegzakt in een meedogenloos moeras, zich omhoogwerkt en rafelig instort. Dat ‘Reasonable Love’ het kalme slot is, een melancholieke uitweg biedt naar iets groters en breders, geeft enige hoop, maar het is vooral de schoonheid in de song zelf die zich aandient. Dat kan genoeg zijn om het leven op onze bijna verwoeste aarde te leven.
Geen songs waar je enig ander geluid bij kunt verdragen, hooguit een ander mens die in eenzelfde vertwijfeling verkeert en het stellen van vragen genoeg vindt. Wat rest is je wentelen in de persoonlijke, maar ook herkenbare, roerselen van Christian Kjellvander. Een kunstenaar die zeker met zijn laatste drie albums steeds een stapje dichter bij zijn persoonlijke vragen komt, vormgegeven met zijn unieke bariton in een unieke toonsetting. Noem het een kritische berusting waardoor je warm gepakt wordt.