De Amerikaanse singer-songwriter Jim Keller is een bezig baasje. Daarbij zoekt hij voor studiowerkzaamheden graag tegenstellingen. Na het afronden van de release Spark And Flame in 2022 dook Jim Keller de studio in met Mitchell Froom. Froom, een doorgewinterde Amerikaanse producer is bekend van werk met Los Lobos, Richard Thompson, Suzanne Vega en vele anderen.
Voor End Of The World zocht Keller echter opnieuw contact met multi-instrumentalist en producer Adam Minkoff. Met deze producer, organist, zanger en gitarist nam Keller de tracks zo goed als live op. Keller nam veelal de vocalen voor zijn rekening, Minkoff speelde verder alles wat snaren en toetsen had.
Zo werkt Keller aan verschillende projecten, naast de vele optredens. Het zal duidelijk zijn dat de begeleeidngsband van Keller per avond verschilt. Strker nog, zo af en toe stapt een bezoeker van een concert de planken op om een liedje mee te musiceren. Keller is in de scene rond New York bekend. Staan muzikanten niet met hem op het podium, zijn te vinden in de zaal waar hij optreedt In 1979 nam Keller met de groep Tommy Tutone een debuut op. End Of The World is een release in een lange rij. Keller is intussen muzikant, producer, labeleigenaar en producer.
Opener ‘Love One Another’ heeft alles om een hit te worden. Prettig tempo, prima ritmesectie, een jengelend orgel en een licht hilarische gitaarlick. De track doet in de verte denken aan ‘I Walk On Guilded Splinters’ van Dr. John. Daarbij klinkt het ook als zo’n liedje dat Keller moeiteloos uit de mouw heeft geschud. ‘Got No Name For That’ heeft meer tempo, riekt wat naar zo’n liedje wat bij een zonnig strand hoort en nodigt uit tot bewegen. ‘Énd Of The World’ is daarna een song waarvan er meer dan vier of vijf in een dozijn passen. Het heeft kwaliteit maar onderscheidt zich niet.
‘Sally Come Home’ is Amerikaanse rock waarbij Sally thuis komt en belooft niet opnieuw te vertrekken. Het geeft het muzikale betrouwbaarheid, maar blinkt niet uit. ‘I Want To Go Back Home’ daarentegen is kwaliteit tot de laatste aanslagen op de piano. Het is de stem van Keller die het nummer met verve draagt. Twaalf liedjes in totaal en nergens zakken Keller en Minkoff door de ondergrens. In een aantal songs is de orignaliteit wat uit het zicht verdwenen. Het zijn in alle gevallen tracks waarmee Keller en zijn kompanen het publiek in de zalen zullen vermaken. End Of The World geeft betrouwbare kwaliteit maar mist af en toe wat originaliteit. (Continental Song City)