Een nieuw album van Afton Wolfe opzetten kost mij wat moeite. Door zijn vaak schurende songs zijn mijn verwachtingen nogal hooggespannen. Ik hou van zijn muzikale creativiteit, zijn vermogen om bekende muziekstijlen net naast de lijntjes in te kleuren en je op onverwachte momenten ineens een geladen ballade voor de voeten te werpen. Laat ik nu eerst ‘Ophiuchus’ maar eens opzetten en gaan luisteren.
Even opfrissen? Wolfe is geïnfecteerd door zijn moeders koorzang en vaders platencollectie, die moet divers geweest zijn, daar in zijn geboortestaat Mississippi. Zichzelf begeleidend op gitaar gaat hij eind vorige eeuw de podia bestijgen. Zowel solo als in groepsverband. Met de groep ‘Dollar Book Flood’ maakt hij in 2001 een album en met ‘The Relief Elfort’ maakt hij daarna twee albums. Zijn rauwe stemgeluid en het zich bedienen van een keur aan muziekstijlen en instrumenten zijn de kracht van deze bands. Heerlijk spuwende countryrock, dissonante klanken, melancholische ballades en jazzy folkklanken. De door hem zeer gewaardeerde Tom Waits is soms heel dichtbij. Na tien jaar van verval, drank, twaalf ambachten en zoektochten keert Wolfe terug met het album ‘Kings For Sale’ (zie review 15 juni 2021), de EP ‘Twenty-Three’ (zie review 18 mei 2023) en het album ‘The Harvest’ (zie review 7 december 2023).
‘Ophiuchus’, ofwel ‘Slangendrager’, is het dertiende, dus niet bij de twaalf tekens van de dierenriem behorende, verbindende sterrenbeeld. Het gif van de slang kan voor zowel vergiftiging als genezing worden gebruikt. Daarvoor is het nodig het gif met zorg te gebruiken. “De wereld is vergiftigd door materialisme. Door het maken van muziek, poëzie, literatuur, theater en alle andere vormen van kunst kunnen wij de wereld helen. Aan ons mensen de keus”. Dat is heel in het kort de boodschap van Afton Wolfe. Tot aan de realisatie van het album heeft Wolfe iedere sterrenbeeldmaand een song van ‘Ophiuchus’ uitgebracht.
Arabische klanken, de slang uit het mandje, heel even bevind ik me ogenschijnlijk op een concert van ‘Motopsycho’. Rock met een banjo, een ruw vloeiende zanglijn en een vrijgelaten elektrisch gitaarspel dat net zo goed links- als rechtsaf had kunnen gaan. Met een vloeiende countryzanglijn vervolgt Wolfe zijn album. Pedalsteel en country-gospelkoortje op ‘I Deserve To Be Forgiven’. Een diepe, van achter uit zijn keel gezongen wens. Het thema komt later op het album nog een keer om de hoek kijken. Met piano, drums en gammele bas stort Wolfe een met Latin blazers gelardeerd ‘Waitsgevoel’ over ons uit. Daarmee is ‘Rules Of War’ een protestparel geworden. Naast de heerlijke melancholie van songs als ‘Crooked Roads’ met piano, gitaar, harmonica en slepende ruigte is er ook het kalm emotionele ‘Rushing Back’. De tekst is slecht één herhaalde zin met een zo grote lading dat het een scala aan emoties uitdrukt. De slepende jazz-folk melodie en het met trompet en klarinet uitgebreide instrumentarium geven een overkoepelend eenzaam warm gevoel. De spanning loopt niet op, maar knalt bij de eerste toon al uit de speakers. Wolfe bijt je op valselijke instrumentale atonalen de ellende toe met ‘One Million Children’. Verdere uitleg is niet nodig. De strekking van de song laat zich raden. Wel even prettig dat de blues van ‘Last King Of Blues’ je even tot bedaren brengt. Hoewel bedaren wel erg veel gezegd is, is de melodie er een om op uit te rusten. ‘Forgive Yourself’ is een op funky-R&B-geluid gebaseerde wijze les. We zweven op ‘Invocation’ naar het einde. Een potpourri van spirituele klanken en een zware, zwevende zang van de meester.
Dertien onderscheidende songs van een kwetsbare bullebak. Hij schuwt het grote gebaar en een controversiële kijk op het bestaan van de mensheid absoluut niet, maar heeft een groot hart voor de mensen die hij liefheeft. Een emotionele man, een intensieve zoeker die je gewoon moet aanhoren, van kunt genieten en na afloop een arm om moet slaan en zeggen: “het komt allemaal goed”, want je maakt fantastische muziek.