Het Australische duo The Pleasures, bestaande uit Catherine Britt en Lachlan Bryan, levert met Enemy of My Enemy hun tweede album af. Waar man-vrouwduo’s in de countrytraditie vaak worden vergeleken met iconen als George & Tammy of Gram Parsons & Emmylou Harris, kiest dit tweetal een donkerder pad. Hun geluid schuurt, bijt en flirt met rauwe blues en gruizige rock ’n roll — eerder verwant aan de duistere intensiteit van groepen als Blanche of Twilight Hotel dan aan de gepolijste Nashville-traditie.
De toon van het album is bij vlagen grimmig. In opener en titelsong Enemy of My Enemy bezingen Britt en Bryan hun complexe verhouding met de kille vaststelling: “I don’t like you but I need you.” De spanning tussen aantrekking en afkeer vormt de rode draad, zowel tekstueel als muzikaal. This Might Hurt A Little Bit is het ruigste moment: een opruiende mix van rockende blues en furieuze samenzang die overrolt als een sonische storm. Ook Wild Things ademt dezelfde intensiteit, met fuzzgitaren en pulserend orgelspel, terwijl Love Relapse een vleugje sixties R&B toevoegt en doet denken aan de energieke wisselzang van Exene Cervenka en John Doe uit X.
Toch kent het album ook ingetogen momenten. Was It Something I Said is een fraai, swampy verhaal over huwelijksverraad en een van de sterkste nummers van de plaat. Step Away toont Bryans talent voor klassieke country ballads, terwijl Where The Money Goes en It’s OK (I Knew What You Meant) meer ingetogen, melancholische duetten bieden. De afsluiter We’re All A Little Blue brengt alles samen in een warm, licht-soulvol slotakkoord met een vleug Muscle Shoals.
De productie houdt het midden tussen ruig en verzorgd: scherp genoeg om de energie vast te houden, maar met voldoende ruimte voor de stemmen om te ademen. Enemy of My Enemy is daarmee een overtuigende, soms chaotische, maar altijd eerlijke verkenning van de schaduwzijde van liefde en samenwerking – een intrigerend staaltje werk binnen de Alt. country en rootsrock scene.