Op Airline Highway keert Rodney Crowell terug naar vertrouwd terrein – geografisch én muzikaal. Hoewel de in Houston geboren singer-songwriter al jaren in Nashville woont, ademt dit album de sfeer van Louisiana, waar hij als jonge muzikant vaak verbleef. De plaat is opgenomen in het befaamde Dockside Studio in die staat, wat bijdraagt aan het lokale karakter van het geluid.
De elf nummers op Airline Highway bewegen zich binnen de Americana, met invloeden uit rock, country, swamp-pop en soul. Crowell werkte opnieuw samen met toetseniste Catherine Marx, terwijl de productie in handen is van gitarist Tyler Bryant, die het geheel een losse, energieke feel geeft. Muzikale bijdragen van onder andere David Grissom, Dirk Powell en Larkin Poe zorgen voor variatie, zonder de coherentie van het album te ondermijnen.
Thematisch is dit een album over ouder worden, terugkijken én vooruitzien. In “Simple (You Wouldn’t Call It Simple)” zingt Crowell: “I don’t want to be young again, it goes by so fast / I live more in the moment now and less in the past.” Het is een typerende passage: reflectief, zonder sentiment.
Opener “Rainy Days in California”, geschreven met Lukas Nelson, zet de toon met stevige gitaren en een zekere reislust die het hele album doorkruist. Toch zijn er ook rustpunten, zoals het warme “Louisiana Sunshine Feeling Okay”, waarin nostalgie en heimwee samengaan.
Toch is Airline Highway niet Crowells meest urgente werk. Sommige tracks missen de scherpte en literaire kracht van eerdere albums als The Houston Kid of Fate’s Right Hand. Het productionele gemak werkt soms ook in het nadeel: de losse sfeer gaat hier en daar ten koste van gelaagdheid.
Airline Highway is een degelijk, bij vlagen sprankelend album dat laat horen dat Crowell nog steeds iets te zeggen heeft – met ervaring, humor en gevoel voor traditie. Geen klassieker, wel een warme aanbeveling voor liefhebbers van doorleefde Americana.