Een paar dagen geleden deponeerde de postbode de laatste drie albums van Michael de Jong in mijn postbus. Gisteren zat ik in het (brandende) zonnetje naar Tim Knol & Blue Grass Boogiemen te luisteren in muziekcafé “De Amer”. Vandaag bracht de postbode het album ‘Silver Spoon’ van bluessinger-songwriter-gitarist-mondharmonicaspeler Robbert Duijf. Rijk is dat kleine landje van ons. Rijk aan muzikanten die niet alleen op de grote podia staan of stonden, maar ook naar ons toekomen in de kleine setting van de liefhebber.
In het Limburgse Heerlen komt in 1974 een kleine Duijf ter wereld en sluiten de mijnen. Armoede, wanhoopsdaden en een exodus naar de grote steden. De blues gedijt met zulke waargebeurde tragedies. Somber maar troostrijk omdat er over verteld wordt. De song ‘First Train Out’ gaat er over.
‘Silver Spoon’ is het derde album van Duijf. Een album dat wat de blues betreft in de breedte is uitgedijd met Amerikaanse folk- naast de al voor hem kenmerkende gospel invloeden. Akoestisch, krachtig en afwisselend met de rauwe licht hese stem van Duijf die evengoed in staat is gevoelig als stuwend te zingen. Heerlijk aan het album vind ik dat het zo helemaal het album van Duijf is. Hij heeft een oude muziektaal met al haar tradities tot zijn taal gemaakt.
Als ‘Silver Spoon’ begint, gaat er letterlijk een deur open, voetstappen naderen en als vanuit een andere ruimte hoor je: “Well I’m gonne buy myself a ticket for the love train”. De deur slaat dicht en een zachte gitaar wordt bijna overstemd door de zware ritmische bas van zoon Rubin, het slagwerk van Robin Zalm en een invallende snorrende backingvocal die ook als stoomfluit dienst doet. Stilzitten is dus geen optie bij ‘Ticket For The Love Train. Met alleen zijn gitaar zingt hij gevoelig vanuit zijn tenen het smartelijke ‘Losers’. Een song van Dave van Ronk. Daarna komt er de swingende boogie ‘Talking In Your Sleep’ met een mooie pompende bas van zoon Rubin en becommentariërende backingvocals. Een tweede cover is ‘Angel’ van Jimi Hendrix. Met een heerlijke bluestokkel een fantastische bewerking. Als je afsluit met een pure bluessong als ‘Nothing But Crying’ waarmee je iedereen overal stil krijgt, dan ben je blues.
Naast de bassist en slagwerker die de vaste band van Robbert Duijf vormen doen Sjaak Korsten: backingvocals, Thimo Gijezen: piano, Massimo Bombrini: percussie, backingvocals en Angelo Bombrini: banjo, gitaar, backingvocals op dit album rijkelijk mee. Robbert schrijft met ruimte voor een eigen invulling van de muzikanten. Uit een interview maak ik wel op dat de laatste hand toch met enige regelmaat bij de master ligt. Gelijk heeft hij met zijn oprechte eigen en vaak autobiografische songs.
Wat zou ik de tien eigen songs en de twee covers graag een keer live willen beluisteren. Dat kan (bijna) overal in Europa. Na het winnen van de ‘European Blues Challenge’ in Braga, Portugal in 2024 is zijn bereik prachtig uitgebreid. Dit album zal alleen nog maar meer mensen naar zijn concerten, solo of met band, trekken. De blues was al langer in Nederland aanwezig, maar die van Robbert Duijf is toch als een hergeboorte uit Limburg. Duijf zingt om te verbinden en te helen, dat vertaal ik als het stelpen van bluestranen
Vrijdag 17 oktober 2025 doet Robbert Duijf een Real Roots Cafe LIVE sessie in De Brauerij in Kranenburg-Niel (TICKETS)