Dat de titel ‘Altars’ onheilspellend is en geen opgetogen act van een Heavy metalband is, wordt met de aanblik van de albumhoes meteen duidelijk. Adam Lytle heeft het op zich genomen aan de rand van de vulkaan “aarde” te gaan staan en te vertellen wat hij ziet. Dat maakt zijn muziek zowel intrigerend als angstwekkend, maar ook sterk in de boodschap te blijven staan, te voelen, te zien en te signaleren.
De Tweede Kamer heeft vlak voor ik naar ‘Altars’ zit te luisteren de wet aangenomen waardoor illegaliteit en hulp aan mensen zonder papieren strafbaar wordt. Daarmee gezegd dat er mensen zijn die niet zouden mogen bestaan. Er zijn zoveel stromingen, formules en technische mogelijkheden die ons “de weg wijzen” dat we elkaar en onszelf kapot maken met het eigen gelijk. Daarover zingt Adam Lytle.
De afgelopen 25 jaar heeft New Yorker Adam Lytle zijn zangkunst en sferische songs kwijt gekund in bands als ‘Quicksilver Daydream’ en ‘Wild Leaves’. Vorig jaar debuteerde hij met ‘This Is The Fire’ als soloartiest. Een album met de akoestische gitaar als kerninstrument omgeven door soms orkestrale elementen. ‘Altars’ is daarentegen rijker qua instrumentarium, gaat een stap verder in het gebruik van de psychedelisch klinkende elektrische gitaar die ook in ruimtelijke zin meer op de voorgrond treedt. De tenor van Adam is zowel vol als scherp. Hij kan zowel bijtend als vertellend zingen met een bescheiden, maar overtuigde vibrato. Het album opent direct fors, al is het met akoestische gitaar, maar de onheilspellende geluiden en de invallende elektrische gitaar onderstrepen dat hier iets gebeurt dat desastreus verloopt. Het aanzwellen en erbij trekken van geluiden, koor en drums benadrukt de impact van het verhaal.
De volle scherpte van Adams stem komt ook mooi naar voren in het gedragen ‘That Was Me’ met een diep ronkende gitaar en een doorzichtige achtergrondzang. Het verhaal over: “de man met het gat in zijn zij. Ja, dat was ik”. Een lijdend mens waarvan weggekeken wordt. ‘Heaven’ dendert op een cirkelgang gitaarakkoorden. Het neemt je mee in een verhaal over door religieus gedreven machtswellust. Zelfs dat brengt je in trance en geeft daarmee een prachtige discrepantie aan. Live gespeeld en niet van los te komen. De gevoelige akoestische fingerpicking op nylon snaren tegen de achtergrond van een elektrisch geluidenpakketje en een melodieus verhalende zanglijn maakt van ‘Nothing Lies Beyond’ een americana song met zicht op het moois tussen twee mensen dat liefde heet. Een lied dat regelrecht uit elke tijd zou kunnen stappen. ‘Sea Of Tears’ is heerlijk mooi en past in de traditie van songwriters die het kleine intensieve lied dragen. De onheilspellendheid krabbelt er hoorbaar aan, maar het gezegde blijft gezegd.
De inmiddels in Europa verblijvende Adam Lytle heeft geen makkelijke opgeheven vinger gemaakt. Wel een heel donkermooie. De band waarmee hij speelt, lijkt de armen om hem heen geslagen te hebben, hem te versterken en hem soms te beschermen tegen de grote en macabere wereld. “Blijf staan, zorg voor je lichaam en geest en ben aanwezig in je eigen leven”. Een citaat van een muzikant die signaleert en aankaart, maar vooral ook zijn kunst wil maken.