Deze vintage live-opname uit 2008 laat Gary Moore op zijn best horen, drie jaar voor zijn plotselinge overlijden aan een hartaanval tijdens een vakantie in Spanje. Hij was slechts 58, maar had toen al een indrukwekkende carrière achter de rug die begon in de jaren zestig met Skid Row, waar ook een jonge Phil Lynott deel van uitmaakte. Moore’s gitaarspel was sterk beïnvloed door Fleetwood Mac-legende Peter Green, aan wie hij in 1995 eer bewees met het album Blues for Greeny. Toch werd hij bij het grote publiek vooral bekend als tijdelijke vervanger van Eric Bell in Thin Lizzy in 1973. Zijn solocarrière besloeg bijna twintig albums en hij werkte samen met grootheden als Jack Bruce en Greg Lake.
Op deze opname treedt Moore aan met bassist Pete Rees, toetsenist Vic Martin en Thin Lizzy-drummer Brian Downey. Zonder poespas loopt hij het podium op, plugt zijn Les Paul in en steekt van wal met een vlammende versie van Albert Kings “Oh, Pretty Woman”. Het is een krachtig statement en een directe herinnering aan wat Joe Bonamassa ooit treffend zei: “Gary’s solo’s waren alsof je een steen op het gaspedaal van een auto legt – en die steen ging nooit meer omhoog.”
Daarna volgen rauwe uitvoeringen van “Since I Met You Baby” en het zeldzame Chuck Berry-nummer “Thirty Days”. Het hoogtepunt is echter het twaalf minuten durende “I Love You More Than You’ll Ever Know” – een slepende blues vol verlies, spijt en verlossing, gedragen door Moore’s snijdende gitaar en Martin’s broeierige Hammondklanken. Hier toont Moore zich op z’n meest kwetsbaar én virtuoos. De set bevat ook een verrassende herinterpretatie van Thin Lizzy’s “Don’t Believe a Word”, langzaam en soulvol ingezet, om halverwege weer los te barsten in de bekende rockversie. Uiteraard ontbreekt “Still Got the Blues” niet: een klassieker die opnieuw bewijst waarom Moore’s toon, timing en emotie zelden geëvenaard worden. De show eindigt met het swingende “Walking by Myself” en een publiek dat instemmend meezingt: “The Blues is Alright”. En met Gary Moore aan het roer, was het dat die avond zeker. Bijna vijftien jaar na zijn dood blijft Moore gemist worden door iedereen met een hart voor rauwe, gepassioneerde bluesrock. (Provogue Records)