Omdat door de lockdown van 2020 de tournee van Wouter Planteijdt met Sanne Wallis de Vries gecanceld was en ook een studioproject met Paul de Munnik daardoor niet doorging, kreeg hij de tijd en mogelijkheid om zelf weer songs te gaan schrijven met Bullhorn II als resultaat. Leuk is dat Sanne en Paul hebben mee gewerkt aan zijn album, Sanne als uitlener van een opgezette marter voor de hoes en Paul met zijn vleugel.
Waar het vorige album uitblonk in traditionele Americana is deze Bullhorn II dynamischer en, vind ik, een waardige aantrekkelijke opvolger. Naast zijn vaste begeleiders Gerco Aerts op contrabas en Mischa Porte op drums en Wouter zelf op gitaren, keyboards, percussie en een verdienstelijke ukelele, speelt een keur van artiesten mee, te noemen JB Meijers op banjo, dobro en steel; Monique Klemann en Jeroen den Hengst op background vocals; Bert Boeren en Jan Kooper als blazers; Rudi de Graaff op percussie; Leo Bouwmeester op piano en Kim Snelten op harmonica. Alle songs zijn geschreven door Wouter, met uitzondering van I Lost It van Lucinda Williams, Love Sick van Bob Dylan (een schitterende uitvoering), het slotnummer At Least (the opposite) is van Mischa Porte en hemzelf. De mooie heldere productie is van de meester zelf met de technici Frans Hendriks en Harm Timmermans. Niet alleen is de klank helder ook de nummers klinken licht waar de ietwat hoge stem van Planteijdt prettig aan bijdraagt. Een van mijn favorieten is het langzaam lekkere Love Sick waar Planteijdt een fraaie stukjes sologitaar speelt. Naast deze albumversie is er trouwens ook een langere single-versie waarop Pablo van de Poel (Dewolff) prachtige staccato solo’s weggeeft en Govert van der Kolm (King of the World) op Hammond, say no more. Jammer dat het niet als bonus op het album geplaatst is. Ondanks of dankzij Corona, wie zal het zeggen, is dit een heel mooi album geworden, afwisselend met alleen sterke nummers die echt fantastisch gespeeld worden. Wouter bedankt! (ZIP Records)