Het Canadese roots label Gypsy Soul Records bracht eind vorig jaar het debuutalbum uit van de veelbelovende band The Honeyrunners, genaamd Everything Is On Fire. De band noemt zichzelf de noordelijke vertolkers van Americana, Southern Roots en Soul. Afhankelijk natuurlijk waarmee je het vergelijkt hebben ze zeker een punt, maar in ieder geval klinkt hun muziek goed en vooral fris. De band op het album bestaat uit Dan Dwoskin (zang, piano, Wurlitzer, Rhodes en synthesizer), Guillermo Subauste (bas, zang, drums, akoestische-en elektrische gitaren, percussie, cajon en synthesizer), Lewis Spring (drums) en Haig Beylerian (elektrische gitaar) en bijgestaan door elf gastmuzikanten. Deze uitbreiding van musici is voor The Honeyrunners vrij normaal; afhankelijk van het soort optreden kan de band bestaan uit vier tot elf personen.
De negen nummers onderscheiden zich door stijl en tempo, maar de constante factor is de vrij hoge zangstem van Dan Dwoskin, de fraaie close-harmony, de originaliteit en lichtheid van de nummers. Bijna alle songs worden ondersteund door een blazerssectie die bijdragen aan body en diepte samen met de excellente stemmen en achtergrondzang. Daarbij zijn alle negen nummers van hoog muzikaal niveau. De muziek is op het allereerste gehoor niet heel toegankelijk, maar na een paar keer luisteren klinkt het snel vertrouwd en ontdek je steeds nieuwe dingen en details. De muziek is nooit zwaar, altijd melodieus en klinkt het vol met een mooie balans tussen hoog en laag. Beluisteren op hoger volume of via de hoofdtelefoon draagt bij tot nog meer muzikale ontdekkingen. Misschien is deze opmerking een open deur, doch persoonlijk vond ik het verschil opvallend.
Ik vergelijk ze zeker niet met andere bands, doe ik overigens nooit, maar wie houdt van C. S. N. & Y. in een modern jasje of de fantastische band The Texas Gentlemen weet wat ik bedoel. In deze verwarde tijden hebben we behoefte aan iets nieuws, positiefs, moois en verrassends: The Honeyrunners dus met Everything Is On Fire.(Gypsy Soul Records)