Jarl Westerouen van Meeteren

Het meemaken van een muziekrevolutie begin zestiger jaren was ronduit magisch. De zestiger jaren waren een ommekeer op veler gebied en de muziek nam daar een belangrijke plaats in en misschien zelfs een leidende rol en tot nu is dat nog steeds zo.

Als tien-jarige kreeg ik van mijn ouders klassieke muziek te horen en op de radio was het of jazz en een beetje rock-&-roll of de Selvera’s, Jules de Corte en het Cocktail Trio. Dus toen ik voor de eerste keer The Beatles hoorde met hun heldere close-harmony zang en frisse melodielijnen was ik echt verkocht. Als door een golf werd ik ook nog eens tot mijn vreugde overspoeld door de muziek van The Rolling Stones, The Kinks, The Who en niet te vergeten de verschillende Nederlandse beatbands.

Niet veel later kreeg ik een gitaar, ging op les en zat al snel in bandjes die niet allemaal Gloria van The Them op hun repertoire hadden. Door de muziek zelf te spelen ontdekte ik veel dingen die mij eerst ontgaan waren. Bijvoorbeeld dat een majeur of een mineur akkoord een bepaalde stemming teweeg brachten, of dat een 7 akkoord iets positiefs of vragends verklankte. Ook merkte ik dat de tekst vaak een bepaalde rol speelde, niet alleen de woorden an sich, maar ook hun volgorde, de klanken en zelfs de letters.

Nu ik muziek recenseer gebruik ik die ervaring nog steeds, al duurt het voor de redactie soms wat lang voor ik met iets kom, omdat ik mij weleens verlies in de details; uiteindelijk krijgt de lezer een compleet stuk waar alles in staat. Ook vind het belangrijk de band of musicus in zijn waarde te laten. Een song is natuurlijk vaak een heel persoonlijk, zelfs intiem iets. Daar moet je als recensent mee rekening houden, vind ik. Doe je dat niet, omdat bijvoorbeeld de muziek je niet aanstaat, dan kwets je de componist en uitvoerende. Anders is het als blijkt dat er productioneel met de pet naar gegooid wordt, of dat het zo commercieel is en klinkt dat de ziel er uit is. Ja, dan word ik wat oppervlakkiger in mijn oordeel.

Favoriete muziek heb ik eigenlijk niet. Er zijn wel (nieuwe)stijlen die ik niet mooi vind, maar over het algemeen sta ik open voor alles. Voor Real Roots Café richt ik mij het meest op blues, alt-folk, indie, alt-country en singer-songwriters. Feedback vind ik heel plezierig te ontvangen en een (muzikale)discussie ga ik niet uit de weg.