Meteen naar de inhoud

Diesel Park West, Not Quite The American Dream

Mooie albumtitel Not Quite The American Dream, al wordt me niet duidelijk waar die voor staat. Mogelijk omdat de begin jaren tachtig opgerichte poprockband Diesel Park West uit Leicester, UK uiteindelijk niet verder kwam dan een beloftestatus. Dan mag je na ruim drie decennia misschien stellen dat hun door psychedelische West Coast beïnvloede repertoire (o.a. Moby Grape, Love, Buffalo Springfield) niet het succes bracht waarop gehoopt was, Amerika in het bijzonder. Met hun muzikale inspirators liep ik weg, in tegenstelling tot de surrogaatversie van Diesel Park West rond de jaren negentig. De inhoud: gekunstelde melodieën, geplamuurde productie, geforceerde barok.

Centraal in dit verhaal staat songschrijver, zanger en multi-instrumentalist John Butler, de voorman die als enig overgebleven en voornaamste bandlid, in 2019 de groepsnaam deed herleven met de release van de redelijk goed geslaagde plaat Let It Melt, waarin rhythm en blues van The Rolling Stones – van hun begintijd – in zekere mate model staat. Het dozijn pop/rock songs van Not Quite The American Dream is toegerust met rauwe melodieën, onverwachte zanglijnen en rommelig klinkende arrangementen, ondergebracht in ‘n ongepolijste sound. Nu lijken The Who en The Kinks van invloed te zijn door de scherpe slaggitaar, hectische dynamiek en Butlers ‘dwingende’ à la Ray Davies stemgeluid. Het kostte enige moeite het album te doorgronden, erin te groeien en uiteindelijk geboeid te raken. Want uit al de hem toegeschreven muzikale aspecten blijkt het grote talent van Butler. Creatief en eigenzinnig als songschrijver, bevlogen als performer, rafelig als instrumentalist op gitaar, bas, piano, hammondorgel en indringend als zanger. Hij brengt dat alles met een losse intensiteit, daarin geholpen door zijn leadgitarist, parttime drummers, – bassist en enkele achtergrondvocalisten.  (Happiness)

Scroll To Top