Ga naar de inhoud

Fred Wickham Caravan, Town Without Soul

Probeer anno 2022 maar eens een langspeler op de markt te brengen. In de betere platenwinkel zijn de vinyl schappen vooral met tweede hands producties gevuld. De leden van Fred Wickham Caravan wilden de vinylrelease Town Without Soul vergezellen van een cd. Het schijfje voor in de cd-speler was geen enkel probleem, het was wachten op de langspeelplaat voor de pick-up.

In 2017 brengt Fred Wickham de soloschijf Mariosa Delta uit. Samen met onder meer broer Greg had hij eind jaren negentig succes met de groep Hadacol. De groep speelde op de podia met Green On Red, Jason & The Scorchers en Uncle Tupelo. Hadacol bracht twee langspeelplaten uit, maar bereikte de grote podia niet. De muziek van de groep paste bij eerder genoemde groepen en Wickham gooide er een flinke scheut Slobberbone in. Hadacol was origineel, speelde folkmuziek met een flinke plens punkrock maar scoorde commercieel onder de maat.

Na Mariosa Delta besloot Wickham dat de tourbus – opnieuw! – moest worden geyuld met muzikanten. Met een bandje is het leuker touren dan alleen. Bassist Richard Burgess en drummer Matt Brahl vormen een betrouwbare ritmesectie, Marco Pascolini krijgt bijna de vrije hand om op pedal steel gitaarkunsten te laten horen, Fred Wickham jr. speelt mandoline en Wickham sr. neemt de vocalen voor zijn rekening en pakt waar nodig de gitaar. De groep maakt folkrock, bezingt de emoties van het hart, gaat in elk nummer op zoek naar de muzikale ziel en durft de tracks te laten rammelen. Recensenten noemen namen als Cash en Dylan, maar Jason Isbell is een betrouwbaardere referentie.

Titelnummer ‘Town Without Soul’ opent en per direct is duidelijk waar de muzikanten naar op zoek zijn. Een goed lopende tekst op een lichtvoetig gespeelde melodie. Toetsen, de pedal steel en de stem van Wickham, het lijken eenvoudige ingrediënten maar met elkaar komt de groep tot grote muzikale hoogte. ‘That One Thing’ is prettig stampende rock met het kartelrandje dat Slobberbone in elk nummer had. ‘Progress’ is een verhalende track. Wickham zingt over de geliefde die vertrokken is. Hij verwoordt en bezingt prachtig het verlies én de winst van een vertrokken vriendin. In ‘Fatbird’ krijgen de toetsen de vrije hand. De muziek is weer stampend en Wickham verhaalt. Everybody loves to hear the fatbird sing. in afsluiter ‘One For The Road’ komen alle aantrekkelijke facetten nogmaals aan bod. Wat vooral opvalt is dat de groep zo gemakkelijk de hoge kwaliteit  in elk nummer haalt. Kwaliteit lijkt bij Fred Wickham Caravan moeiteloos te komen.

‘Town Without Soul’ is een langspeler waar de fan even op heeft moeten wachten. De tien tracks maken het lange wachten meer dan goed. Town Without Soul kent geen zwakke nummers en favorieten noemen is andere liedjes te kort doen. Dit album barst van de kwaliteit, is een release filled with soul. (Black Site Records)